miércoles, 30 de diciembre de 2020

A todos los tios por los que me ilusioné

Mentirosos cobardes, que no sabeis afrontar las cosas a la cara y preferís desaparecer sin decir nada. Vais de machitos y sois unos críos, huís de conversaciones incómodas incluso cuando eso es lo único que os pide la otra persona. SINCERIDAD. HONESTIDAD. VERDAD.
Nadie te pidió que me bajases la luna o que pintaras la lluvia de color rosa, solo quería que para bien o para mal me dijeses 'oye mira, no quiero seguir con esto'. Y aún teniendo esa opción te fuiste de un momento para otro sin decir ni eso. COBARDE. Igual piensas que dejas una puerta entre abierta, pero lo único que dejas es la posibilidad de que como me vuelvas a dirigir la palabra te mande a la mierda! Que te jodan. 

miércoles, 2 de diciembre de 2020

Ella

Buscaba en el lugar equivocado, una vez más sentía que el problema estaba en sus propias manos.
'Que defecto me impide avanzar?' 'Que es lo que me falta?' - se preguntaba evitando su reflejo, pues su cuerpo odiaba.
'Tienes que quererte más' - se recordaba. Pero en su mente los fantasmas gritaban más y más haciendo que esa débil voz permaneciese silenciada. 
Pasaban los dias y las sonrisas enmascaraban lo podrida que se sentía por dentro, y no hacia los demás si no hacia ella misma. 
Soñaba despierta, imaginaba... Pero cuando la realidad golpeaba, no había risas, tampoco lágrimas. 
Era el vacío lo que la atrapaba, esa falta de ilusión por el mañana, la monotonía de los días en los que nada cambiaba, en los que nada importaba.
Tristeza, vacio, indiferencia, miedo. 
Las palabras de ánimo de los demás ya no bastaban. 'Es una etapa', 'Todo mejorará', 'Cuando menos te lo esperes...' Pero ella ya estaba cansada de esperar. Estaba cansada de luchar, de perseguir algo que cada vez parecía más imposible, mientras veia en los demás lo que ella no conseguía.

Quizás si hubiese podido verse con tus ojos, quizás si supiese lo que estaba por venir, quizás hubiese cambiado todo. Quizás hoy podría ser feliz. 

miércoles, 25 de noviembre de 2020

Vémosvos, non vos esquecemos

Non a coñecía pero dende fai un tempo véxoa en todos lados. Véxoa cando camiño pola rúa e, de súpeto, comezo a sentirme insegura. Véxoa cando teño que acelerar o paso mentres premo nas mans ata facerme dano. Véxoa cando algunhas das miñas amigas marchan camiñando soas e espero con ansia pola mensaxe de "todo ben, xa cheguei". Véxoa cando regreso á casa e miro a miña nai pensando en que a dela xamais a verá tornar. Véxoa cando penso no meu futuro sabendo que podería acabarse nun só segundo. Véxoa cando escoito que somos unhas esaxerada, que non sabemos facer nada mellor que protestar. Véxoa cando mira ás cativas, ás novas xeracións, e deséxolles non crecer con este medo, non continuar neste inferno. Véxoa en cada unha das mulleres que me rodean, pois todas tememos que as seguintes sexamos nós. 
 

miércoles, 23 de septiembre de 2020

Escribir

Hacía tiempo que no recurría a ti, que no necesitaba buscarte para calmar todo lo que llevo dentro de mi. Supongo que al final siempre quedamos tu y yo, no? 

Porque cuando la voz me falla tú siempre estás ahí para escucharme. 
Porque contigo no tengo miedo a que puedan juzgarme. 
Porque aquí soy libre, con mis miedos y mis ilusiones, soy yo al descubierto, sin restricciones. 

Ultimamente pienso mucho en lo que tengo, en lo que ansío, en lo que merezco...

Aún no te he contado que estoy trabajando en dibujarme aceptando mis defectos. Tampoco he tenido tiempo para hablarte de aquellas personas que consiguen ayudarme para que no tenga que recurrir siempre a buscarte... 
Aunque no está mal que a veces tan solo seamos tu y yo, eh! 

Estar contigo me hace acercarme a esa parte de mi que a veces no quiero dejar salir. Esa parte que necesita expresarse, que vive a corazón abierto, que llora sin necesidad de esconderse, que rie a grandes carcajadas sin preguntarse quien puede estar mirando. Esa parte de mi que no teme dejarse llevar, que es segura de si misma porque se quiere más de lo que nunca creyó capaz.

Quizás algún tendré el coraje suficiente para permitir que esa parte se apodere de mi, mientras seguiré aquí contigo, escribiendo, porque papel y tinta es lo que nunca falla para liberar mis preocupaciones y dejar que se las lleve el viento.



viernes, 3 de julio de 2020

Ficticia realidad

Es abrumador volver a despertar de nuevo. No quiero sentirme vulnerable, no quiero experimentar cada uno de mis miedos.
Ha regresado ese fuerte aleteo en mi pecho, ese que unos días me permite volar pero que no tarda en detenerse haciéndome aterrizar bruscamente.

Me niego a dejarme llevar. No puedo... Pero si quiero.

Ante el espejo una conocida frase cómica me pregunta burlona "Que hay de nuevo, viejo?" y yo quisiera ser también un personaje irreal para desaparecer por un tiempo. O quizás ser quién observa para presionar el botón que permita avanzar hasta el capítulo dónde la realidad se convierta en un sueño.


domingo, 28 de junio de 2020

Flechazo

Camuflada entre la timidez, sintiendo un fuerte palpitar en el pecho, intento mantener la mirada y no puedo lograrlo sin evitar que mis mejillas ardan.

Un flechazo inesperado. Una sonrisa que toma vida en mis labios. Un corazón que deja su monótono son para recordarme que aún puedo dejar aflorar sentimientos.

Volver a sentir de nuevo. Duelo entre la ilusión y el miedo.

jueves, 28 de mayo de 2020

Verbalizar

Las palabras tienen la suficiente fuerza como para herir o sanar. Y aún así, existe gente que no piensa en cuales son las consecuencias que puede acarrear abrir la boca sin empatizar.

Estoy cansada de derramar lágrimas que nunca tendrían que haber inundado mis ojos.  Estoy cansada de luchar contra cada una de las inseguridades que me han creado personas desconocidas y, tristemente, también cercanas. Estoy cansada de tratar de recomponer cada uno de mis pedazos rotos.

Y en ese proceso en el que te hieren, tras ver tu reacción, se excusan en la honestidad cuando la realidad es que no es más que el egoísmo del que no quiere reconocer su error. 

No gastes más saliva en mi si tu aportación no va más allá de un análisis de tu verdad. 

miércoles, 5 de febrero de 2020

Caída al vacío

Ese momento, tras ser atrapada por morfeo, en el que abres los ojos de golpe temiendo caer al vacío. Ese momento, al volver a la realidad, para darte cuenta de que sí estás cayendo a un pozo sin fondo a gran velocidad. 
Impotencia. Rabia. Miedo. Tristeza. Soledad.
Te levantas, sacas fuerzas y decides buscar una salida, pero todo lo que queda es oscuridad. Tus mejillas vuelven estar mojadas, tus manos temblorosas arañan sin lograr escapar. Tu corazón se acelera. Te cuesta respirar.
Impotencia. Rabia. Miedo. Tristeza. Soledad.
Gritas, lloras, suplicas... Pero nadie es capaz de llegar a ti, de ver lo que escondes tras esa sonrisa infeliz. Te has escondido y solo tú podrás encontrar como salir.

miércoles, 8 de enero de 2020

Suerte

Cuando cierro los ojos veo con claridad lo que quiero, sin embargo al abrirlos todo desaparece convirtiéndose en un mero deseo.
La constante sensación de pérdida, de no avanzar, de luchar cada instante y descubrir que, en la batalla real, el papel principal lo tiene la suerte.
La impotencia, el golpe de realidad, darte cuenta de que la vida no es justa, y que por mucho que pelees, no siempre vas a ganar.
La decepción, la tristeza, la envidia, la ira, el dolor, porque aún no siendo cierto, a tu alrededor no ves fallos, sino aciertos. Y sientes que el fracaso es solo tuyo, pese a que nunca eres realmente el único.
Mientras, en tu mente, donde antes había esperanzas, ahora empieza a crecer el miedo. Pero, pese a todo esto, no te rindes, no eres dueña de tu futuro, pero si de tu presente.