Despedidas

É curioso como a través de coñecerte a ti, coñecínme a min mesma de xeitos que nin imaxinaba...

Sinto que fuches a persoa indicada, pero non para o que esperaba. Agora sei que non eres ese 'final feliz' que creía necesitar, pero aprendín que teño moito que vivir antes de chegar a ese final. Que o mellor non está na meta, senón no emocionante camiño que percorres desexando que non remate xamais. Agora sei que hai persoas que son pontes entre quen eras e quen queres ser, e eu hoxe estou algo máis preto de convertirme nesa mellor versión de min mesma porque porfín entendo que antes de todo e todes, estou eu. 

Non podo estar máis agradecida de terte coñecido, de cada momento vivido, breve pero cheo de ilusión, de cada medo que tiven que afrontar e de cada aprendizaxe que logrei asimilar xunto a ti. 

Adoitaba temer as despedidas, agora sei que moitas veces tes que aprender a desprenderte do que xa non pode aportarche nada máis para deixar paso ao que ven detrás.

Non eres o que necesito nin eu o son para ti, pero fuches a persoa necesaria para ensinarme que podo ser feliz. 

Amor

Paseime anos idealizando as relacions de parella dun xeito moi inxénuo. Tiña esa imaxe perfecta de película na que vén todo dado e non hai complicacións reais, nas pelis sempre que xorde un pequeno tropezo na trama amorosa soluciónase cun xesto pomposamente romántico e listo, todo perfecto, un par de namorados e a relación "ideal".  Nada máis lonxe da realidade. 

Fai uns meses que coñecín a unha persoa que comezou a revolucionar todas as ideas que tiña nesta cabeciña de romántica empedernida (ou eso creia eu), e que na contra de espertar as mariposas (de inseguridades, porque si, as mariposas para min nunca foron amor, eran a maldita ansiedade de non saber o que a outra persoa sentía por min), o que espertou foron os tremores que ameazaban con derruír as barreiras que co paso do tempo alzara para protexer o meu corazón de tantas feridas e decepcións. E canto menos queda desa coiraza, máis vulnerable te sintes e máis medo che da sentir que poden destruirte... ou axudarche a re-contruirte como unha persoa nova. E por iso, cando sentía ganas de saír correndo dunha situación que claramente estaba espertando os meus medos, cuestionábame se entón merecía a pena, se iso nalgún momento podía converterse en amor, porque nunca me fixeran ver que namorarse podía dar vértixe, porque nunca imaxinara que tería que loitar conmigo mesma para non botar todo por terra e saír da miña zona de confort. E pensarás que unha vez que a tempestade rematou e fun capaz de apostar por min, por ambos, veu a calma. Pero non. Logo aparece outra realidade, pois posiblemente teñades moitas cousas en común e outras dispares, pero en definitiva sodes dúas persoas diferentes, que se expresan, que sinten, que desexan, que necesitan, que viven... E dentro das vosas realidades particulares tedes que facer un pequeno circulo común no que colocar os vosos límites persoais, as vosas expectativas, as vosas inseguridades... Comeza unha época na que mentres vos aprendedes a querer, tamén aprendes a conocer á outra persoa e a ti mesma, unha época na que en definitiva constrúes as bases do que poderedes chegar a ser. Unha base na que ademais de moito amor ou atracción, tamén debe primar a confianza, o respeto e a comunicación, porque non é fácil, pero que sexa máis complexo do que nos trataron de vender, non significa que sexa peor. 

Si, querer e sentirte querida, pode levarte ao ceo, pero de nada serve lanzarte a voar se non te esforzas por manter o aleteo. Romanticemos esforzarnos por querernos ben, romanticemos esas conversas difíciles nas que tratamos de construír os cimentos para ser 'fogar' un para o outro, romanticemos querer sen perder(te), senón encontrando novas partes de ti que nin sabías que estaban aí. Romanticemos amar, pero sen príncipes, princesas ou perdices, senón con persoas que che axuden a tinguir de cores os días grises.

Carta ao pasado

Empezo a ser cada vez máis consciente do que necesitabas e nunca tiveches. Pero agora tesme a min. Agora estoume a converter na adulta que sempre desexaches ter ao teu carón. Naquela persoa que te fai sentir escoitada e comprendida. Naquela que valora que compartas os teus soños, pensamentos, medos e inquedanzas, e non te fai sentir invisible. Naquela persoa que te anima a ser quen eres sen vergoña, sen ter que esconderte. Naquela que te defende cando os demáis tratan de empequenecerte. Hoxe podo estar aquí para ti, igual que ti segues en min. Ti eres eu e eu non sería ninguén sen ti. 

31

Hoxe eran os teus 32 e non hai velas que soprar nin desexos que pedir. Tampouco hai felicitacións ao longo de todo o día polo grupo de whatsapp da familia. Hoxe, sin ti, só ficou o silencio e estes pensamentos. 

O teu número xa deixou de existir ainda que eu non son capaz de borrar esa última proba dos 31 anos que estiveches aquí. 

Unha parte de min aférrase á idea de que mentres te recordemos non te vas acabar de ir... Mais a realidade recórdame que mentres todo avanza, ti quedacheste nesos eternos 30+1. Non te veremos alcanzar metas e soños que estou segura de que, nalgún momento, trazaras para ti, non veremos sairche as primeiras canas, non coñecerás aos teus sobriñ@s (ainda que estou segura de que túa irmá se encargará de que el@s te coñezan a ti), non te veremos de velliño contando aventuras como facía teu avó... Pero ten por seguro que as contaremos nós por ti, porque non puidemos evitar que te foses, pero podemos conseguir que dalgún xeito sigas aquí. Hoxe e sempre, L. 

Fogar

Hai persoas que son fogar, persoas coas que podes mostrar corpo e alma porque sabes que non te van xulgar. Persoas que forman parte dos cimentos sobre os que te permites soñar. Persoas que te manteñen segura cando todo ao redor parece que se pode derrubar. 

É moi complexo coñecer a alguén que comprenda tan ben cada fibra do teu ser. Quizais ten moito que ver con compartir cicatrices semellantes... pero nós, individualmente e en conxunto, somos moito máis que iso. E espéranos moito máis do que xamais imaxinamos que íamos ter. Porque o merecemos e porque xuntas conseguiremos que unha e outra deixemos os medos atrás para camiñar cara un futuro no que por fín poidamos baixar a garda e desfrutar.

Porque cando ti necesites pechar os ollos eu serei quen te guíe na escuridade, porque cando eu necesite saír correndo ti serás o refuxio no que esconderme para logo regresar. Porque cando non poidamos confiar nin en nós mesmas, teremos á outra para recordarnos que somos máis fortes do que creemos. 

Oxalá puidese falar coa nena que un día fun, sei que lle faría moi feliz saber que tiven a sorte de atoparte a ti. Alguén que aínda sendo consciente de todas as pezas defectuosas que teño, decide quedarse e axudarme a resolver o quebracabezas no que un día me converteron. 

Comienzos

Para alguien que siempre encontró refugio en las palabras, esta vez parece que se me quedan escasas.

Ponerme aquí y ahora a escribir significa mucho más que coger el móvil y dejar que lo que llevo dentro comience a fluir. Significa reconocer que en el muro que se fue forjando para protegerme ha aparecido la primera grieta. Y todos sabemos que cuando esto ocurre, solo es cuestión de tiempo que se derrumbe del todo, dejándome a corazón abierto, vulnerable, expectante... Esperando que esta vez no acabe con más heridas, esperando hacer desaparecer cicatrices que aún escuecen cuando recuerdas momentos que simulan ya formar parte de otras vidas, pero siguen en ti.

Pero hoy, aquí, ahora, sabes que ya no hay vuelta atrás y que lo que quieres es dejar que el muro desaparezca de un vez por todas. Volver a latir. Volver a sentir. Porque gracias a él, has vuelto a creer en la posibilidad de ese final feliz. Sin príncipes o princesas, esta vez con dos personas completas que deciden pintar de colores los días grises y disfrutar juntos del brillo del arcoíris. 

Despertar

Pensei que se conxelara, que deixara de ser capaz de sentir ese click. Pero por un segundo, todo volveu encaixar e de novo o latir comezouse a facer escoitar.

Pero con ese tic-tac tamén espertan os vellos medos, os 'todo acabará saíndo mal'. Esa alerta constante de que non eres suficiente, de que a ti nunca che vai funcionar. 'É demasiado ideal, algo sairá mal'. Porque iso é o que tras anos e anos de decepción acabaches por asimilar. Os expertos chámanlle indefensión aprendida... Eu coñecíao como o meu día a día. 

Quizais... Quizais esta vez algo cambiará. 'Non o creo, é moi cedo, seguro que se as alarmas soan é porque o perigo comézase a aproximar... Non o deixes entrar, non deixes que me rompa unha vez máis. Demasiadas feridas, demasiados traumas, de que che sirve volvelo a intentar?'

Supoño que a resposta é que ainda confio en ese pequeno raio de esperanza, supoño que quero poder crer que merezo que aínda que só sexa unha vez, alguen me vexa completamente e decida quedarse. Supoño que esa pequena posibilidade é máis forte que o medo a perder(me) de novo.

 

Destrozos

Estaba rota, y ella sabía que esas heridas serían muy difíciles de sanar.

Vivía en un mundo que constantemente le recordaba que no encajaba, que no era suficiente (para los demás).

Mientras soportaba afilados cortes que se hundían en lo más profundo de su ser,  ella seguía recogiendo sus propios pedazos y recolocándolos con vendajes que pronto se volverían a desgarrar. Es por eso que su apariencia era frágil. 

Los demás la veían como un trapo roto lleno de remiedos que al más mínimo arañazo se resquebrajaba quedando aún más destrozado de lo que ya estaba, si eso era posible. Pero ella se había hecho resistente, se cosía sus heridas y aunque volviesen a abrirlas una y otra vez, conseguía detener la hemorrajia lo suficiente para seguir en pié. 

Donde los demás veían debilidad por romperse constantemente, ella, en realidad, era la viva imagen de la fortaleza porque, pese a todo, no conseguían acabar con ella. 

Pero su dolor era muy real, cada una de esas heridas representaba el sufrimiento que acumulaba tras años y años de guerras que ella nunca había iniciado pero siempre parecían encontrarla. Se había acostumbrado  a vivir en eterna batalla, hasta tal punto que ahora incluso cuando el exterior parecía estar en calma, la lucha la acompañaba siempre en su interior. Quizás por esto, ella misma se acabó identificando como su peor enemiga y probablemente, durante mucho tiempo, fue así. Pero ahora las cosas habían cambiado, ella había cambiado. Ya no sentía que el problema era ella, sabía que era más que suficiente, más que válida y que no merecía nada de lo que la había conseguido lastimar.

Aún así no había conseguido la calma, ahora veía el peligro en las personas más cercanas. Aquellas que en nombre de protegerla conseguían reabrir heridas que ella, con mucho esfuerzo, había conseguido proteger para comezar a cicatrizar y dejar aquel terrible dolor atrás. 

Y ahora volvía a escocer de nuevo cada milímetro de su cuerpo, volvía a ver como sus cimientos perdían estabilidad y comezaban a agrietarse dejándola, de nuevo, malherida, decaída y sola ante todo lo que la hacía vulnerable. 

Sin embargo, una vez más, esta alma rota volvió a levantarse y a reconstruírse, porque había comprendido que tan solo ella sería capaz de conseguir cambiar esas finas vendas que ahora la protegían por una gruesa armadura de diamante que nunca nadie volvería conseguir atravesar. 

Por primera vez si eligía luchar, por ella misma.