Amor

Paseime anos idealizando as relacions de parella dun xeito moi inxénuo. Tiña esa imaxe perfecta de película na que vén todo dado e non hai complicacións reais, nas pelis sempre que xorde un pequeno tropezo na trama amorosa soluciónase cun xesto pomposamente romántico e listo, todo perfecto, un par de namorados e a relación "ideal".  Nada máis lonxe da realidade. 

Fai uns meses que coñecín a unha persoa que comezou a revolucionar todas as ideas que tiña nesta cabeciña de romántica empedernida (ou eso creia eu), e que na contra de espertar as mariposas (de inseguridades, porque si, as mariposas para min nunca foron amor, eran a maldita ansiedade de non saber o que a outra persoa sentía por min), o que espertou foron os tremores que ameazaban con derruír as barreiras que co paso do tempo alzara para protexer o meu corazón de tantas feridas e decepcións. E canto menos queda desa coiraza, máis vulnerable te sintes e máis medo che da sentir que poden destruirte... ou axudarche a re-contruirte como unha persoa nova. E por iso, cando sentía ganas de saír correndo dunha situación que claramente estaba espertando os meus medos, cuestionábame se entón merecía a pena, se iso nalgún momento podía converterse en amor, porque nunca me fixeran ver que namorarse podía dar vértixe, porque nunca imaxinara que tería que loitar conmigo mesma para non botar todo por terra e saír da miña zona de confort. E pensarás que unha vez que a tempestade rematou e fun capaz de apostar por min, por ambos, veu a calma. Pero non. Logo aparece outra realidade, pois posiblemente teñades moitas cousas en común e outras dispares, pero en definitiva sodes dúas persoas diferentes, que se expresan, que sinten, que desexan, que necesitan, que viven... E dentro das vosas realidades particulares tedes que facer un pequeno circulo común no que colocar os vosos límites persoais, as vosas expectativas, as vosas inseguridades... Comeza unha época na que mentres vos aprendedes a querer, tamén aprendes a conocer á outra persoa e a ti mesma, unha época na que en definitiva constrúes as bases do que poderedes chegar a ser. Unha base na que ademais de moito amor ou atracción, tamén debe primar a confianza, o respeto e a comunicación, porque non é fácil, pero que sexa máis complexo do que nos trataron de vender, non significa que sexa peor. 

Si, querer e sentirte querida, pode levarte ao ceo, pero de nada serve lanzarte a voar se non te esforzas por manter o aleteo. Romanticemos esforzarnos por querernos ben, romanticemos esas conversas difíciles nas que tratamos de construír os cimentos para ser 'fogar' un para o outro, romanticemos querer sen perder(te), senón encontrando novas partes de ti que nin sabías que estaban aí. Romanticemos amar, pero sen príncipes, princesas ou perdices, senón con persoas que che axuden a tinguir de cores os días grises.