31

Hoxe eran os teus 32 e non hai velas que soprar nin desexos que pedir. Tampouco hai felicitacións ao longo de todo o día polo grupo de whatsapp da familia. Hoxe, sin ti, só ficou o silencio e estes pensamentos. 

O teu número xa deixou de existir ainda que eu non son capaz de borrar esa última proba dos 31 anos que estiveches aquí. 

Unha parte de min aférrase á idea de que mentres te recordemos non te vas acabar de ir... Mais a realidade recórdame que mentres todo avanza, ti quedacheste nesos eternos 30+1. Non te veremos alcanzar metas e soños que estou segura de que, nalgún momento, trazaras para ti, non veremos sairche as primeiras canas, non coñecerás aos teus sobriñ@s (ainda que estou segura de que túa irmá se encargará de que el@s te coñezan a ti), non te veremos de velliño contando aventuras como facía teu avó... Pero ten por seguro que as contaremos nós por ti, porque non puidemos evitar que te foses, pero podemos conseguir que dalgún xeito sigas aquí. Hoxe e sempre, L.