martes, 28 de junio de 2022

Despedidas

É curioso como a través de coñecerte a ti, coñecínme a min mesma de xeitos que nin imaxinaba...

Sinto que fuches a persoa indicada, pero non para o que esperaba. Agora sei que non eres ese 'final feliz' que creía necesitar, pero aprendín que teño moito que vivir antes de chegar a ese final. Que o mellor non está na meta, senón no emocionante camiño que percorres desexando que non remate xamais. Agora sei que hai persoas que son pontes entre quen eras e quen queres ser, e eu hoxe estou algo máis preto de convertirme nesa mellor versión de min mesma porque porfín entendo que antes de todo e todes, estou eu. 

Non podo estar máis agradecida de terte coñecido, de cada momento vivido, breve pero cheo de ilusión, de cada medo que tiven que afrontar e de cada aprendizaxe que logrei asimilar xunto a ti. 

Adoitaba temer as despedidas, agora sei que moitas veces tes que aprender a desprenderte do que xa non pode aportarche nada máis para deixar paso ao que ven detrás.
Non eres o que necesito nin eu o son para ti, pero fuches a persoa necesaria para ensinarme que podo ser feliz. 

miércoles, 15 de junio de 2022

Amor

Paseime anos idealizando as relacions de parella dun xeito moi inxénuo. Tiña esa imaxe perfecta de película na que vén todo dado e non hai complicacións reais, nas pelis sempre que xorde un pequeno tropezo na trama amorosa soluciónase cun xesto pomposamente romántico e listo, todo perfecto, un par de namorados e a relación "ideal".  Nada máis lonxe da realidade. 

Fai uns meses que coñecín a unha persoa que comezou a revolucionar todas as ideas que tiña nesta cabeciña de romántica empedernida (ou eso creia eu), e que na contra de espertar as mariposas (de inseguridades, porque si, as mariposas para min nunca foron amor, eran a maldita ansiedade de non saber o que a outra persoa sentía por min), o que espertou foron os tremores que ameazaban con derruír as barreiras que co paso do tempo alzara para protexer o meu corazón de tantas feridas e decepcións. E canto menos queda desa coiraza, máis vulnerable te sintes e máis medo che da sentir que poden destruirte... ou axudarche a re-contruirte como unha persoa nova. E por iso, cando sentía ganas de saír correndo dunha situación que claramente estaba espertando os meus medos, cuestionábame se entón merecía a pena, se iso nalgún momento podía converterse en amor, porque nunca me fixeran ver que namorarse podía dar vértixe, porque nunca imaxinara que tería que loitar conmigo mesma para non botar todo por terra e saír da miña zona de confort. E pensarás que unha vez que a tempestade rematou e fun capaz de apostar por min, por ambos, veu a calma. Pero non. Logo aparece outra realidade, pois posiblemente teñades moitas cousas en común e outras dispares, pero en definitiva sodes dúas persoas diferentes, que se expresan, que sinten, que desexan, que necesitan, que viven... E dentro das vosas realidades particulares tedes que facer un pequeno circulo común no que colocar os vosos límites persoais, as vosas expectativas, as vosas inseguridades... Comeza unha época na que mentres vos aprendedes a querer, tamén aprendes a conocer á outra persoa e a ti mesma, unha época na que en definitiva constrúes as bases do que poderedes chegar a ser. Unha base na que ademais de moito amor ou atracción, tamén debe primar a confianza, o respeto e a comunicación, porque non é fácil, pero que sexa máis complexo do que nos trataron de vender, non significa que sexa peor. 

Si, querer e sentirte querida, pode levarte ao ceo, pero de nada serve lanzarte a voar se non te esforzas por manter o aleteo. Romanticemos esforzarnos por querernos ben, romanticemos esas conversas difíciles nas que tratamos de construír os cimentos para ser 'fogar' un para o outro, romanticemos querer sen perder(te), senón encontrando novas partes de ti que nin sabías que estaban aí. Romanticemos amar, pero sen príncipes, princesas ou perdices, senón con persoas que che axuden a tinguir de cores os días grises.

viernes, 10 de junio de 2022

Carta ao pasado

Empezo a ser cada vez máis consciente do que necesitabas e nunca tiveches. Pero agora tesme a min. Agora estoume a converter na adulta que sempre desexaches ter ao teu carón. Naquela persoa que te fai sentir escoitada e comprendida. Naquela que valora que compartas os teus soños, pensamentos, medos e inquedanzas, e non te fai sentir invisible. Naquela persoa que te anima a ser quen eres sen vergoña, sen ter que esconderte. Naquela que te defende cando os demáis tratan de empequenecerte. Hoxe podo estar aquí para ti, igual que ti segues en min. Ti eres eu e eu non sería ninguén sen ti. 

jueves, 2 de junio de 2022

31

Hoxe eran os teus 32 e non hai velas que soprar nin desexos que pedir. Tampouco hai felicitacións ao longo de todo o día polo grupo de whatsapp da familia. Hoxe, sin ti, só ficou o silencio e estes pensamentos. 

O teu número xa deixou de existir ainda que eu non son capaz de borrar esa última proba dos 31 anos que estiveches aquí. 

Unha parte de min aférrase á idea de que mentres te recordemos non te vas acabar de ir... Mais a realidade recórdame que mentres todo avanza, ti quedacheste nesos eternos 30+1. Non te veremos alcanzar metas e soños que estou segura de que, nalgún momento, trazaras para ti, non veremos sairche as primeiras canas, non coñecerás aos teus sobriñ@s (ainda que estou segura de que túa irmá se encargará de que el@s te coñezan a ti), non te veremos de velliño contando aventuras como facía teu avó... Pero ten por seguro que as contaremos nós por ti, porque non puidemos evitar que te foses, pero podemos conseguir que dalgún xeito sigas aquí. Hoxe e sempre, L. 




miércoles, 4 de mayo de 2022

Fogar

Hai persoas que son fogar, persoas coas que podes mostrar corpo e alma porque sabes que non te van xulgar. Persoas que forman parte dos cimentos sobre os que te permites soñar. Persoas que te manteñen segura cando todo ao redor parece que se pode derrubar. 

É moi complexo coñecer a alguén que comprenda tan ben cada fibra do teu ser. Quizais ten moito que ver con compartir cicatrices semellantes... pero nós, individualmente e en conxunto, somos moito máis que iso. E espéranos moito máis do que xamais imaxinamos que íamos ter. Porque o merecemos e porque xuntas conseguiremos que unha e outra deixemos os medos atrás para camiñar cara un futuro no que por fín poidamos baixar a garda e desfrutar.

Porque cando ti necesites pechar os ollos eu serei quen te guíe na escuridade, porque cando eu necesite saír correndo ti serás o refuxio no que esconderme para logo regresar. Porque cando non poidamos confiar nin en nós mesmas, teremos á outra para recordarnos que somos máis fortes do que creemos. 

Oxalá puidese falar coa nena que un día fun, sei que lle faría moi feliz saber que tiven a sorte de atoparte a ti. Alguén que aínda sendo consciente de todas as pezas defectuosas que teño, decide quedarse e axudarme a resolver o quebracabezas no que un día me converteron. 


jueves, 21 de abril de 2022

Comienzos

Para alguien que siempre encontró refugio en las palabras, esta vez parece que se me quedan escasas.
Ponerme aquí y ahora a escribir significa mucho más que coger el móvil y dejar que lo que llevo dentro comience a fluir. Significa reconocer que en el muro que se fue forjando para protegerme ha aparecido la primera grieta. Y todos sabemos que cuando esto ocurre, solo es cuestión de tiempo que se derrumbe del todo, dejándome a corazón abierto, vulnerable, expectante... Esperando que esta vez no acabe con más heridas, esperando hacer desaparecer cicatrices que aún escuecen cuando recuerdas momentos que simulan ya formar parte de otras vidas, pero siguen en ti.
Pero hoy, aquí, ahora, sabes que ya no hay vuelta atrás y que lo que quieres es dejar que el muro desaparezca de un vez por todas. Volver a latir. Volver a sentir. Porque gracias a él, has vuelto a creer en la posibilidad de ese final feliz. Sin príncipes o princesas, esta vez con dos personas completas que deciden pintar de colores los días grises y disfrutar juntos del brillo del arcoíris. 


Despertar

Pensei que se conxelara, que deixara de ser capaz de sentir ese click. Pero por un segundo, todo volveu encaixar e de novo o latir comezouse a facer escoitar.
Pero con ese tic-tac tamén espertan os vellos medos, os 'todo acabará saíndo mal'. Esa alerta constante de que non eres suficiente, de que a ti nunca che vai funcionar. 'É demasiado ideal, algo sairá mal'. Porque iso é o que tras anos e anos de decepción acabaches por asimilar. Os expertos chámanlle indefensión aprendida... Eu coñecíao como o meu día a día. 

Quizais... Quizais esta vez algo cambiará. 'Non o creo, é moi cedo, seguro que se as alarmas soan é porque o perigo comézase a aproximar... Non o deixes entrar, non deixes que me rompa unha vez máis. Demasiadas feridas, demasiados traumas, de que che sirve volvelo a intentar?'

Supoño que a resposta é que ainda confio en ese pequeno raio de esperanza, supoño que quero poder crer que merezo que aínda que só sexa unha vez, alguen me vexa completamente e decida quedarse. Supoño que esa pequena posibilidade é máis forte que o medo a perder(me) de novo.

 

viernes, 8 de abril de 2022

Destrozos

Estaba rota, y ella sabía que esas heridas serían muy difíciles de sanar.
Vivía en un mundo que constantemente le recordaba que no encajaba, que no era suficiente (para los demás).
Mientras soportaba afilados cortes que se hundían en lo más profundo de su ser,  ella seguía recogiendo sus propios pedazos y recolocándolos con vendajes que pronto se volverían a desgarrar. Es por eso que su apariencia era frágil. 
Los demás la veían como un trapo roto lleno de remiedos que al más mínimo arañazo se resquebrajaba quedando aún más destrozado de lo que ya estaba, si eso era posible. Pero ella se había hecho resistente, se cosía sus heridas y aunque volviesen a abrirlas una y otra vez, conseguía detener la hemorrajia lo suficiente para seguir en pié. 
Donde los demás veían debilidad por romperse constantemente, ella, en realidad, era la viva imagen de la fortaleza porque, pese a todo, no conseguían acabar con ella. 
Pero su dolor era muy real, cada una de esas heridas representaba el sufrimiento que acumulaba tras años y años de guerras que ella nunca había iniciado pero siempre parecían encontrarla. Se había acostumbrado  a vivir en eterna batalla, hasta tal punto que ahora incluso cuando el exterior parecía estar en calma, la lucha la acompañaba siempre en su interior. Quizás por esto, ella misma se acabó identificando como su peor enemiga y probablemente, durante mucho tiempo, fue así. Pero ahora las cosas habían cambiado, ella había cambiado. Ya no sentía que el problema era ella, sabía que era más que suficiente, más que válida y que no merecía nada de lo que la había conseguido lastimar.
Aún así no había conseguido la calma, ahora veía el peligro en las personas más cercanas. Aquellas que en nombre de protegerla conseguían reabrir heridas que ella, con mucho esfuerzo, había conseguido proteger para comezar a cicatrizar y dejar aquel terrible dolor atrás. 
Y ahora volvía a escocer de nuevo cada milímetro de su cuerpo, volvía a ver como sus cimientos perdían estabilidad y comezaban a agrietarse dejándola, de nuevo, malherida, decaída y sola ante todo lo que la hacía vulnerable. 
Sin embargo, una vez más, esta alma rota volvió a levantarse y a reconstruírse, porque había comprendido que tan solo ella sería capaz de conseguir cambiar esas finas vendas que ahora la protegían por una gruesa armadura de diamante que nunca nadie volvería conseguir atravesar. 
Por primera vez si eligía luchar, por ella misma.


domingo, 12 de diciembre de 2021

Pirata

Soy tierra firme cuando el mar trata de hundirte en lo más profundo de sus aguas. Soy la brújula que te guía cuando te sientes perdida y no hay nada en tu horizonte. Soy el barco en el que todos se resguardan cuando comienza la tempestad. Pero... ¿Qué sucede cuando soy yo la que naufragia? Ay pirata! Saca tu espada, iza las velas y sal a flote sola una vez más, porque ni en esta vida ni en la siguiente aparecerá alguien que te vaya a salvar. O te hundes o aprendes a navegar. 

domingo, 7 de noviembre de 2021

Eterno

Todo cambió en apenas un segundo. No hubo despedidas ni explicaciones. Su luz se apagó y aquella oscuridad llegó a nosotros. 

Ahora todos pensábamos en que como podríamos haberle ayudado, en si alguno de nuestros actos podrían haber cambiado aquel terrible final. Pensábamos en su dolor, ahora nuestro. Pero ya nada de eso lo traería de vuelta. Se había ido y con el, una parte de nosotros.

Ahora me doy cuenta que quisiera haberte conocido más, de verdad, saber que te inspiraba y que te preocupaba. Ahora quisiera haberte demostrado cuanto importabas. Ahora quisiera estar mirándote a la cara, escuchar tu voz pausada. Quisiera que estuvieses aún aquí y no en una caja.

Mientras miraba aquella caja de madera rodeada de velas, no conseguía comprender que dentro yaciese el último vestigio de su vida. Me resultaba imposible creer que así, allí, terminaba todo. Entonces recordé que tal vez el palpitar de nuestros corazones sea, en cierto modo, efímero pero nuestra vida no se cuantifica en latidos. Nuestra vida, su vida, se quedaría en los recuerdos compartidos.

Una parte de mi llorará su pérdida de por vida, por lo que vivimos y por lo que habríamos vivido. 

Siento tu sufrimiento, ojalá abrazarte por primera y última vez, te quiero L.

viernes, 13 de agosto de 2021

Segundas oportunidades

Como un despertador que no para de sonar, mi voz interior me advierte continuamente de que algo va a salir mal. Intenta sacarme del trance que supone dejarme guiar una vez más por mis emociones. Sin embargo, de vez en cuando consigo dejarlo de escuchar y otras muchas veces convierto su intenso sonido en parte de la fantasía con la que he edificado mi realidad. 
Pero ya no estoy segura de si quien trata de alertarme es el miedo, mi pasado o el sexto sentido que supuestamente todos tenemos.  Estoy confusa, angustiada y atenta a cualquier mínimo detalle que confirme o desmienta (que dejarte entrar una vez más en mi vida merecerá la pena). Estoy feliz, ilusionada y despierta tratando de dejarme llevar y vivir la experiencia (de sentir, de enamorarme o simplemente disfrutar de lo que surja sin etiquetas).

Quiero continuar (contigo a mi lado) pero a cada instante pienso que lo que haya sido esto nuestro ya se ha acabado. Quiero calma, estabilidad... Pero también quiero la emoción de no saber que es lo siguiente que va a pasar (lo siguiente con lo que me sorprenderás).
Quiero besos, quiero deseo, quiero avivar el fuego... Pero también quiero aprender a querer(me/te) sin miedo.

No puedo seguir temiendo, comparándome, resistiéndolo... Tengo que aprender a soltarme y dejar que lo que queda de mi aterrice o alce el vuelo. 

Así que, mientras yo doy un paso a ciegas hacía lo desconocido, solo espero que tú sepas valorar lo que una vez ya dejaste caer al vacío.

miércoles, 30 de diciembre de 2020

A todos los tios por los que me ilusioné

Mentirosos cobardes, que no sabeis afrontar las cosas a la cara y preferís desaparecer sin decir nada. Vais de machitos y sois unos críos, huís de conversaciones incómodas incluso cuando eso es lo único que os pide la otra persona. SINCERIDAD. HONESTIDAD. VERDAD.
Nadie te pidió que me bajases la luna o que pintaras la lluvia de color rosa, solo quería que para bien o para mal me dijeses 'oye mira, no quiero seguir con esto'. Y aún teniendo esa opción te fuiste de un momento para otro sin decir ni eso. COBARDE. Igual piensas que dejas una puerta entre abierta, pero lo único que dejas es la posibilidad de que como me vuelvas a dirigir la palabra te mande a la mierda! Que te jodan. 

miércoles, 2 de diciembre de 2020

Ella

Buscaba en el lugar equivocado, una vez más sentía que el problema estaba en sus propias manos.
'Que defecto me impide avanzar?' 'Que es lo que me falta?' - se preguntaba evitando su reflejo, pues su cuerpo odiaba.
'Tienes que quererte más' - se recordaba. Pero en su mente los fantasmas gritaban más y más haciendo que esa débil voz permaneciese silenciada. 
Pasaban los dias y las sonrisas enmascaraban lo podrida que se sentía por dentro, y no hacia los demás si no hacia ella misma. 
Soñaba despierta, imaginaba... Pero cuando la realidad golpeaba, no había risas, tampoco lágrimas. 
Era el vacío lo que la atrapaba, esa falta de ilusión por el mañana, la monotonía de los días en los que nada cambiaba, en los que nada importaba.
Tristeza, vacio, indiferencia, miedo. 
Las palabras de ánimo de los demás ya no bastaban. 'Es una etapa', 'Todo mejorará', 'Cuando menos te lo esperes...' Pero ella ya estaba cansada de esperar. Estaba cansada de luchar, de perseguir algo que cada vez parecía más imposible, mientras veia en los demás lo que ella no conseguía.

Quizás si hubiese podido verse con tus ojos, quizás si supiese lo que estaba por venir, quizás hubiese cambiado todo. Quizás hoy podría ser feliz. 

miércoles, 25 de noviembre de 2020

Vémosvos, non vos esquecemos

Non a coñecía pero dende fai un tempo véxoa en todos lados. Véxoa cando camiño pola rúa e, de súpeto, comezo a sentirme insegura. Véxoa cando teño que acelerar o paso mentres premo nas mans ata facerme dano. Véxoa cando algunhas das miñas amigas marchan camiñando soas e espero con ansia pola mensaxe de "todo ben, xa cheguei". Véxoa cando regreso á casa e miro a miña nai pensando en que a dela xamais a verá tornar. Véxoa cando penso no meu futuro sabendo que podería acabarse nun só segundo. Véxoa cando escoito que somos unhas esaxerada, que non sabemos facer nada mellor que protestar. Véxoa cando mira ás cativas, ás novas xeracións, e deséxolles non crecer con este medo, non continuar neste inferno. Véxoa en cada unha das mulleres que me rodean, pois todas tememos que as seguintes sexamos nós. 
 

miércoles, 23 de septiembre de 2020

Escribir

Hacía tiempo que no recurría a ti, que no necesitaba buscarte para calmar todo lo que llevo dentro de mi. Supongo que al final siempre quedamos tu y yo, no? 

Porque cuando la voz me falla tú siempre estás ahí para escucharme. 
Porque contigo no tengo miedo a que puedan juzgarme. 
Porque aquí soy libre, con mis miedos y mis ilusiones, soy yo al descubierto, sin restricciones. 

Ultimamente pienso mucho en lo que tengo, en lo que ansío, en lo que merezco...

Aún no te he contado que estoy trabajando en dibujarme aceptando mis defectos. Tampoco he tenido tiempo para hablarte de aquellas personas que consiguen ayudarme para que no tenga que recurrir siempre a buscarte... 
Aunque no está mal que a veces tan solo seamos tu y yo, eh! 

Estar contigo me hace acercarme a esa parte de mi que a veces no quiero dejar salir. Esa parte que necesita expresarse, que vive a corazón abierto, que llora sin necesidad de esconderse, que rie a grandes carcajadas sin preguntarse quien puede estar mirando. Esa parte de mi que no teme dejarse llevar, que es segura de si misma porque se quiere más de lo que nunca creyó capaz.

Quizás algún tendré el coraje suficiente para permitir que esa parte se apodere de mi, mientras seguiré aquí contigo, escribiendo, porque papel y tinta es lo que nunca falla para liberar mis preocupaciones y dejar que se las lleve el viento.



viernes, 3 de julio de 2020

Ficticia realidad

Es abrumador volver a despertar de nuevo. No quiero sentirme vulnerable, no quiero experimentar cada uno de mis miedos.
Ha regresado ese fuerte aleteo en mi pecho, ese que unos días me permite volar pero que no tarda en detenerse haciéndome aterrizar bruscamente.

Me niego a dejarme llevar. No puedo... Pero si quiero.

Ante el espejo una conocida frase cómica me pregunta burlona "Que hay de nuevo, viejo?" y yo quisiera ser también un personaje irreal para desaparecer por un tiempo. O quizás ser quién observa para presionar el botón que permita avanzar hasta el capítulo dónde la realidad se convierta en un sueño.


domingo, 28 de junio de 2020

Flechazo

Camuflada entre la timidez, sintiendo un fuerte palpitar en el pecho, intento mantener la mirada y no puedo lograrlo sin evitar que mis mejillas ardan.

Un flechazo inesperado. Una sonrisa que toma vida en mis labios. Un corazón que deja su monótono son para recordarme que aún puedo dejar aflorar sentimientos.

Volver a sentir de nuevo. Duelo entre la ilusión y el miedo.

jueves, 28 de mayo de 2020

Verbalizar

Las palabras tienen la suficiente fuerza como para herir o sanar. Y aún así, existe gente que no piensa en cuales son las consecuencias que puede acarrear abrir la boca sin empatizar.

Estoy cansada de derramar lágrimas que nunca tendrían que haber inundado mis ojos.  Estoy cansada de luchar contra cada una de las inseguridades que me han creado personas desconocidas y, tristemente, también cercanas. Estoy cansada de tratar de recomponer cada uno de mis pedazos rotos.

Y en ese proceso en el que te hieren, tras ver tu reacción, se excusan en la honestidad cuando la realidad es que no es más que el egoísmo del que no quiere reconocer su error. 

No gastes más saliva en mi si tu aportación no va más allá de un análisis de tu verdad. 

miércoles, 5 de febrero de 2020

Caída al vacío

Ese momento, tras ser atrapada por morfeo, en el que abres los ojos de golpe temiendo caer al vacío. Ese momento, al volver a la realidad, para darte cuenta de que sí estás cayendo a un pozo sin fondo a gran velocidad. 
Impotencia. Rabia. Miedo. Tristeza. Soledad.
Te levantas, sacas fuerzas y decides buscar una salida, pero todo lo que queda es oscuridad. Tus mejillas vuelven estar mojadas, tus manos temblorosas arañan sin lograr escapar. Tu corazón se acelera. Te cuesta respirar.
Impotencia. Rabia. Miedo. Tristeza. Soledad.
Gritas, lloras, suplicas... Pero nadie es capaz de llegar a ti, de ver lo que escondes tras esa sonrisa infeliz. Te has escondido y solo tú podrás encontrar como salir.

miércoles, 8 de enero de 2020

Suerte

Cuando cierro los ojos veo con claridad lo que quiero, sin embargo al abrirlos todo desaparece convirtiéndose en un mero deseo.
La constante sensación de pérdida, de no avanzar, de luchar cada instante y descubrir que, en la batalla real, el papel principal lo tiene la suerte.
La impotencia, el golpe de realidad, darte cuenta de que la vida no es justa, y que por mucho que pelees, no siempre vas a ganar.
La decepción, la tristeza, la envidia, la ira, el dolor, porque aún no siendo cierto, a tu alrededor no ves fallos, sino aciertos. Y sientes que el fracaso es solo tuyo, pese a que nunca eres realmente el único.
Mientras, en tu mente, donde antes había esperanzas, ahora empieza a crecer el miedo. Pero, pese a todo esto, no te rindes, no eres dueña de tu futuro, pero si de tu presente. 

jueves, 12 de diciembre de 2019

Te perdono

Te perdono.
Así empieza todo. 
Te perdono por criticar y penalizar cada uno de mis errores. Te perdono por hacerme culpable de las circunstancias. Te perdono por cada mirada de desaprobación, por cada comparación. Te perdono por todas las lágrimas derramadas. Te perdono por cada palabra hiriente, por todas esas veces que no creíste que era suficiente.
Te perdono.
Me perdono... Porque siempre he sido mi mayor enemiga y hoy es el día en el que esa parte de mi pasa a mejor vida.

miércoles, 20 de noviembre de 2019

Vergüenza

Por si no hubiese suficientes demonios ya torturándome en mi mente, vienes tú a recordarme que no soy suficiente, que me he equivocado una vez más, que fui la tonta ilusa que creyó que había alguna posibilidad. No hace falta que evites mi mirada, ya hace mucho que ni yo puedo ver la mía reflejada. 

jueves, 7 de noviembre de 2019

Ansiedad

Un nudo en el pecho, el estómago que,  aún estando lleno, no deja de gruñir. Lágrimas acumulándose en los ojos y en la cabeza los pensamientos te golpean intentando huir. 
Respira. Uno, dos, tres. Respira. 
Me siento un huésped en mi propio cuerpo. No controlo lo que siento. Las emociones me dominan y todo se confunde en mi interior.
Respira. Uno, dos, tres. Respira.
Quiero que pare. Quiero parar. Pero ya es demasiado tarde, ya vuelvo a estar saciando mis lamentos, ya vuelvo a sentir ese profundo vacío que se apodera de quien soy.
Respira. Uno, dos, tres. Respira.
No volverá a ocurrir. Esta vez no. Pero los espejos me acuchillan, me devuelven el reflejo de mi error, y todo empieza de nuevo. No se ha acabado, solo se reinició. 

lunes, 4 de noviembre de 2019

Buscando tierra firme

Es agotador luchar contra viento y marea para no acabar en el fondo del océano ahogada por todos esos pesos muertos que llevo año tras año cargando a mi espalda. Es agotador no saber ni como explicar qué te hace llorar ahora mismo, cuando parecía que todo iba bien. Pero algo falla. Algo falta. Me falta mirar al espejo y sonreír en lugar de criticar con la mirada cada curva de más en mi piel. Me falta alzar la voz sin miedo en lugar de hablar tan bajo que ni yo me entiendo. Me falta no dejarme pisotear por aquellos y aquellas que creen que eso es lo que necesitan hacer para triunfar. Me falta confiar. En mi. Confiar en que solo yo puedo hacerme sonreír cada mañana. Confiar en que después de cada nubarrón volverá a salir el sol para secar mis lágrimas. Confiar en que está vez lo voy a lograr, que voy a salir a flote y nunca más naufragar.

martes, 22 de octubre de 2019

No es él

Ni su mirada, ni su sonrisa. No es él. No estás enamorada. 
Es la ilusión, el poder de la imaginación. Es soñar con lo ideal en vez de afrontar la realidad.  
No te tiene loca. No es nadie. No es nada.
Eres tú eligiendo creer para no perder la poca esperanza que aún guardas. Eres tú volviendo ser la niña que hace tiempo dejaste atrás con sufrimiento. 
No eres tú. Soy yo sucumbiendo ante el miedo. Soy yo cerrando los ojos esas noches en las que creía que los monstruos se ocultaban en la oscuridad. Soy yo utilizando mi mente como escudo y como lienzo. Soy yo llenándome de sentimientos sin fundamento.
Soy yo, él tan solo es uno más en mis futuros recuerdos. 

martes, 24 de septiembre de 2019

Cállate

Mientras mi boca calla, mientras mis palabras se quedan atascadas, las tuyas no dudan en salir envenenadas. Falso alarde de sinceridad cuando en lo único que piensas es en gritar tu opinión pisando a los demás. Escupes sonidos que se convierten en llantos que finges no escuchar. “No es mi culpa, yo solo dije la verdad”. Tu verdad. No eres experta, no sabes respetar. “Después no me vengas con tus cuentos”... “Te lo dije” ... “Es por tu bien”. CÁLLATE. Una cosa es ser honesta y otra muy distinta es coartar mi libertad. CÁLLATE. Yo decido mi camino, yo me puedo equivocar. Y si quieres llenarte la boca con la palabra amistad, aprende que en ella también se esconde tener empatía, escuchar y apoyar. 

martes, 17 de septiembre de 2019

Algún día

Algún día verás como la realidad supera todos tus sueños. Algún día verás ese brillo en tus ojos, que ya no se irá jamás. Algún día vivirás ese aleteo constante, esa agitada calma, esa rutina que siempre cambia. Algún día será tu momento porque eres tú quien decide como reescribir este cuento. 

sábado, 27 de julio de 2019

Eterno

Hoy entiendo por primeira vez la expresión “hacer de tripas corazón”. Hoy tengo que ser valiente por ti, sin ti, porque ya casi han pasado 365 días desde que te fuiste dejando un silencio imposible de extinguir. Hoy tengo el corazón en un puño, un nudo en el estómago y la mente muy lejos de aquí. Hoy quiero recordarte entre sonrisas. Hoy quiero escuchar tu risa a través de esas historias que perdurarán haciéndote eterno. Hoy y siempre prometo que volverás a vivir a través de mi, porque, por muchos días que pasen, tu recuerdo nunca va a morir. 

jueves, 20 de junio de 2019

¿Soy feliz?

Ultimamente me pregunto si he malacostumbrado a mi corazón a que entre sonrisa y sonrisa caigan mil y una lágrimas. ¿Qué es la felicidad?¿Es efímera o puede perdurar?... ¿Soy feliz? No... ¿Qué me falta?¿Cómo lo puedo remediar?

sábado, 8 de junio de 2019

Desaparecer

Mi peor pesadilla podría definirse como silencio y oscuridad, pero se hace realidad entre el ruído de la gente a plena luz del sol. La soledad. ¿Cómo puedes sentirte sola cuando hay gente a tu alrededor? ¿Cómo puedes sentirte sola si algunas de esas personas claman llevarte en su corazón? ¿Cómo? No lo sé. Pero sentir y estar en este caso no van a la par. 
Derramas lágrimas, intentas olvidar, sonríes y finges que nada va mal. Y cuando nadie te observa, tu mirada se oscure, tus labios forman una linea recta y tu corazón se empequeñece. Desapareces. Y eso crees que es lo deseas. Desaparecer. Pero en el fondo lo que te da más miedo es saber que si te vas, casi nadie se va a percatar. 


jueves, 23 de mayo de 2019

Alis volat propriis

Escríbetelo a fuego, tatúatelo por dentro... No eres tú el problema, simplemente no es tu momento. Aprende a ser paciente, a caminar lento. Aprende a quererte sin medirte en fallos y aciertos. Aprende a reconfortarte cuando sientas que todo sale mal, porque la vida no es algo que puedas controlar. 
Frena. Respira. Recuerda. Vuela con tus propias alas. Solo tú puedes hacerte feliz. Solo tú puedes volver a sonreír. Solo tú puedes cumplir tus sueños. Ya no eres esa niña que creía en los cuentos de hadas, ya no necesitas ser salvada. Ahora eres esa mujer que lucha a capa y espada, por tí, por mi.


sábado, 11 de mayo de 2019

Heridas

Y otra vez ahí, con ganas de salir corriendo. Otra vez entre las ruinas, otra vez que no me encuentro. Borrar todo, alejarme y empezar de nuevo. ¿Por qué a mi?, ¿Qué he hecho?, ¿Por qué no aprendo?. Demasiado buena, demasiado ingenua, demasiado tonta. ¿Por qué yo?, ¿Qué te he hecho?. Me quiero ir. Te quiero lejos. ¿Es por mi?, ¿Me lo merezco?. 

lunes, 11 de febrero de 2019

Hay algo

Hay algo que me ahoga, que me oprime el pecho, que me impide respirar. Hay algo que me cose los labios, que me quita la sonrisa y me encharca las mejillas sin poderlo evitar. 
No entiendo que es lo que me hace sentir cada vez más peso, que me hunde sin cesar. No llego a comprender todo lo llevo aquí por dentro... Pero hay algo que ya hace tiempo ha dejado de funcionar. 

lunes, 31 de diciembre de 2018

Dos mil dieciocho

Estaba convencida de que lo que necesitaba era que este año llegase a su fin, pero ahora tan solo siento vértigo de pensar en lo que está por venir. Que pase el tiempo solo significa lo inevitable, que pese a que te tendré muy presente, el próximo año tú ya no estarás a mi lado. Que algún día olvidaré como sonaba el eco de tu voz, de tu risa. Que ya no podré anunciarte que por fin soy profe. Que ya no estarás ahí para preguntarme cada fin de semana si el amor llegó a mi ventana. Que ya no tendré tu mirada cómplice ni compartiré tus gamberradas...
Estos meses sin tí han sido muy difíciles para todos. Eras nuestra alma. Y aunque me gustaría creer que el 2019 hará que todo vaya a mejor. Aunque me gustaría imaginar que nada saldrá mal. Aunque me gustaría volver a soñar... Lo único que queda es el dolor de saber que ya no estás. 

martes, 18 de diciembre de 2018

La veo

No la conocía pero desde ayer la veo en todos lados. La veo en mi soñando con convertirme por fin en profesora. La veo cuando voy por la calle y de repente empiezo a sentirme insegura y acelero el paso apretándome las manos hasta hacerme daño. La veo cuando alguna de mis amigas se va caminando sola y espero con ansia el mensaje de “ya estoy en casa”. La veo cuando miro a mis primas y les deseo no crecer con este miedo. La veo cuando llego a casa  y miro a mi madre pensando en que la suya jamás la verá regresar.  La veo cuando pienso en mi futuro  sabiendo que podría acabarse en un segundo. La veo cuando escucho que somos unas exageradas, que no sabemos hacer nada mejor que protestar. La veo en cada una de las mujeres que me rodean temiendo que la siguiente sea alguna de nosotras. D.E.P. Laura Luelmo

lunes, 3 de diciembre de 2018

Es el momento de luchar

Gritos ahogados en la garganta, lágrimas escondidas tras los ojos, las uñas clavadas en las palmas de las manos. Rabia. Rabia acumulada por tantos años viendo como las injusticias forman parte de nuestras vidas. 
Mujeres ultrajadas, violadas y asesinadas. Personas apaleadas, insultadas, humilladas... Rechazadas por su color, su sexualidad, su género, su religión, su cultura. Por ser diferentes. Por no pensar igual. Artistas, idealistas y soñadores encarcelados. Enfermos, ancianos, refugiados, pobres y marginados sin ayudas. Niños, adolescentes y jóvenes sin la educación de calidad y gratuita que merecen, que necesitan. Trabajadores explotados, los más afortunados, porque muchos y muchas siguen en el paro. Animales torturados. Nuestro planeta destrozado y deshumanizado.
Y mientras nos quitan las libertades, nos engañan, nos roban... Mientras siguen riéndose de nosotros y nosotras desde sus posiciones privilegiadas... Mientras nos arrebatan la vida. ¿Qué haces para evitarlo? ¿Dónde está tu rabia? ¿Dónde está tu valentía? ¿Dónde están tus ganas de luchar por aquello que va marcar tu día a día? Si quieres ver el cambio, búscalo, lucha, hazlo. Y no te demores porque quizás después sea demasiado tarde. 

lunes, 8 de octubre de 2018

Rompiendo el silencio

Llevo meses sin hablarme, quizás porque tenía miedo de todo lo que me tenía que decir... Llevo meses apartándome la mirada en cada espejo, esperando que mi reflejo huya también de mí... Llevo meses haciendo oídos sordos a tantos llantos, a tantos gritos, a tantas palabras que no he sabido escribir ni decir. Y hoy mi silencio llega a su fin.
Hay días que se quedan grabados en lo más profundo de tu memoria. Días que repites una y otra vez sin ser capaz de hacerlos desaparecer aunque aprietes con fuerza los ojos. La primera vez que miraste al verdadero miedo a los ojos, la primera despedida sin retorno, la primera vez que sentiste la soledad en tus huesos... Y también esa primer aleteo de mariposas en tu estómago, esas risas compartidas, esa sensación de querer y ser querida... Sin embargo, algunos recuerdos parecen que pesan más y, aquellos que querrías enterrar arremeten con más fuerza cuando algo o alguien te hace tambalear. 
Llevo meses sintiendo cada vez más peso sobre mis hombros, sobre mi cabeza, sobre mi corazón... Llevo meses rodeada de todos los escombros de todo lo que me dejó huella y después me derrumbó... Llevo meses perdida entre los recuerdos de quien fui y ya no soy. 
A veces querría volver al pasado para susurrarme al oído que no pierda ni un segundo de mi tiempo con quien no supo ni sabrá valorarme de verdad, que utilice ese tiempo para aprender a quererme y para  disfrutar con aquellos que ya no están pero que nunca se irán, del todo.
A veces querría saber si algún día alguien me verá por dentro y por fuera, con todo lo bueno y todo lado malo y aún así, luchará por quedarse a mi lado. 
Llevo meses echándote de menos abuelo... Llevo meses decepcionada con personas a las que quería y me han fallado una y otra vez cuando más les necesitaba... Llevo meses llorando en silencio y son-riendo muy alto... Llevo meses perdida y aún hoy no me encuentro. 


lunes, 20 de agosto de 2018

Abuelo

Para alguien en cuyas venas hay mas tinta que sangre, cuando las palabras se quedan atascadas en la punta de tu lengua, supone un gran problema. La última vez que escribí las lágrimas nublaban mis ojos y desde aquel día aquellas nubes se alojaron en lo más profundo de mi alma. El dolor te cambia. Perder a alguien a quien quieres es algo para lo que jamás estás preparada. Sin embargo, hoy soy más fuerte por ti. Me enseñaste que no debemos temer a la muerte sino a no vivir. Me enseñaste que si quieres algo tienes que ir a por ello aunque te de miedo. Me enseñaste a sonreír a la vida y reír con aquellos/as que forman parte de tu día a día. Me enseñaste que si te quieren nunca mueres. Y créeme si te digo, que no hay nadie con los latidos más fuertes que tú. 

lunes, 25 de junio de 2018

AMOR

No entiendo a esos que no apuestan por el AMOR. Así, con todas las letras y en mayúscula. No entiendo a aquellos que huyen de sentimientos construyendo muros de hielo a su alrededor. No soy capaz de entenderlo. No.
No sé si alguna vez he estado enamorada, lo que sí se es que estoy enamorada de la idea del amor. Ese en el que dos seres imperfectos se miran por primera vez y se ven. Se ven con sus manías, con sus gustos extraños y también con sus defectos. Ese amor entre besos que te erizan la piel, que te quitan el aliento y consiguen despertar con un suave cosquilleo las mariposas que dormían en tu estómago hasta ese momento. Esos primeros sentimientos en las noches eternas frente a la pantalla de móvil, con un ojo a medio cerrar y el otro esforzándose por leer hasta la última palabra de esa conversación que intentais alargar hasta que uno de los dos finalmente se rinde ante morfeo. Esas ganas de verle y esos nervios de la primera cita; que si no sé que ponerme, que no sé que decir. Esos “y si...” que tanto miedo generan pero que al final, te hacen reír. Esas discusiones donde entre gritos y llantos piensas que te quieres morir, pero luego cuando llega la reconciliación le miras como si no pudiese haber nada mejor.  Todos esos momentos que forman parte de vuestra historia y que en algún momento olvidarás cuando o donde sucedió, pero nunca olvidarás el como te hizo sentir.
Y es que al final, sentir nos hace humanos, sentir nos hace estar vivos. Por eso no puedo entender a aquellos intentan ralentizar sus latidos para no caer en las garras de cupido. 
Mientras, seguirá existiendo gente como yo, con mil y una cicatrices, con cien historias infelices, diez sueños con finales tristes pero aún con un poco de esperanza. Quien sabe si esta vez es a mi a la que tocará ser esa a la que alguien elige querer, sin miedo, sin frenos. 

jueves, 26 de abril de 2018

Por Nosotras

Tú. Si, tú que dices no ver los problemas de esta sociedad. Tú que dices que el machismo ya lo hemos dejado atrás. Tú que ves justicia dónde no la hay. ¿Qué es lo que debemos hacer para no dejarnos violar? Porque tú afirmas que la culpa es mía por no gritar, por no pelear, por no dejar claro que NO quiero que te acerques ni un milímetro más. Porque el problema siempre será nuestro, somos las víctimas y también las culpables. Somos las asesinadas o las vivas con heridas de por vida que jamás serán curadas. Somos las juzgadas por nuestra falda demasiado corta, por nuestro escote que insinúa de más, por nuestras fiestas locas, por nuestra valentía de atravesar las calles sola de noche, por seguir adelante con nuestras vidas o por acabar enterradas en cualquier lugar. Nosotras, que somos vuestras madres, vuestras hermanas, vuestras hijas, vuestras novias, vuestras amigas... Somos las que sufrimos las consecuencias. Las que vivimos con el miedo. Las que ya no sabemos que más hacer para poder tener el mismo derecho que vosotros. A vivir sin miedo. A denunciar una agresión y que los culpables paguen por ello. O estás con nosotras o estás con ellos. 

martes, 17 de abril de 2018

Dudas

De tanto dudar de ti, ahora ya no consigo ni creer en mi. Dudo de si estoy en lo cierto o si me convenzo de que tus palabras no son mentiras camufladas entre rosas llenas de espinas. Dudo si me obligo a pensar que eres otro de los que solo saben soltarte el cuento, sin decir nada real. Y al final no sé lo que es mentira o acierto. Ya no sé confiar ni en mis propios pensamientos. Solo sé que las palabras se las lleva el viento así que, no digas nada y ven a dejarme sin aliento. 

domingo, 8 de abril de 2018

La ruleta rusa

Una pistola en mi sien. Me la juego y tal vez vuelva a perder.  
Nuestra vida es como jugar a la ruleta rusa. Debemos pensar que en todo momento hay una bala que puede quitarnos la vida, pero nunca sabremos cual será el disparo certero. Por eso tenemos dos formas de plantear nuestro día a día:
La primera opción es dejar que el miedo nos paralice. Que nos impida lograr todo aquello que nos haga felices. 
La segunda opción es echarle ovarios o huevos. Luchar por todo lo que queremos.
Si de algo estamos todos seguros es de que algún día  vamos a morir, y que nada de lo que hagamos podría evitar este fin. Así que de ti depende morir en vida o vivir hasta morir.
Una pistola en mi sien. Me la juego y tal vez vuelva a perder. O tal vez no.

jueves, 4 de enero de 2018

Maltrato

A veces intentamos ser valientes cuando lo único que tenemos es miedo, miedo de que tus peores pesadillas se hagan realidad. Miedo de que esas noticias que parecen tan lejanas, sean tu último titular. Que pases a ser la víctima de otro cuento que salió mal. 
Antes era muy fácil confiar, la ingenua, la inocente te aseguraba que nada iba a salir mal. Pero ahora sabes que no es así, ahora todo se ha vuelto de un tono gris. 
Estas harta de llorar a solas, de quedarte sin palabras, paralizada cuando una vez mas él se acerca desde la oscuridad. Estas harta de esta mierda de sociedad que enseña a las mujeres a esconderse, a temer las mas dolorosa de las muertes mientras que muchos que se hacen llamar hombres se dejan llevar por sus instintos animales ocupando portadas llenas de criminales. Criminales que viven en nuestras calles, que se esconden bajo leyes que amparan unos comportamientos muy poco morales.
Todo empieza desde la palabra, un tono que alarma, una palabra mal sonada, una amenaza... Pero nadie hace nada. La justicia no ayuda nada. No quita el miedo, no reduce el hecho de que cada vez mas son las mujeres asesinadas a manos de hombres que aseguraban que las amaban.
Y ya no sabes que hacer, si denunciarlo o dejarlo correr. No sabes si hablar o quedar muda, si plantarle cara o esperar a que se aburra. 
No solo un golpe, una palabra también puede causar dolor... No permitas que nadie te atormente, eso no es amor. Los celos, las palabras hirientes, despectivas, ardientes. Acorralarte en una prisión, quitarte poco a poco el oxígeno mientras ejerce mas presión. Si no te respeta, si se cree superior, si te dice lo que hacer o no, no te engañes, no cambiará, irá a peor. 
Sal ahí fuera y rompe las cadenas que no te permiten volar, dile adiós a lo malo porque incluso sola estarás mejor, vuelve a vivir, a soñar, recuerda poco a poco lo que significa respirar. Y si tienes miedo pide ayuda, mira a tu alrededor, habrá gente que te demostrará el verdadero significado del amor. Hombres y mujeres, luchemos por la igualdad, luchemos por erradicar la violencia que envenena a esta sociedad.

lunes, 1 de enero de 2018

Ni Una Más

Hoy volví de madrugada a casa después de una noche de fiesta. ¿Lo normal, no? Sin embargo, por el simple hecho de ser mujer, atravesar las puertas de tu casa sana y salva tras una noche de fiesta se ha convertido en algo que no podemos dar por sentado. Y eso me da pena pero sobretodo me enfada. No entiendo por qué yo tengo que estar siempre en alerta, sospechando de todos aquellos con los que me cruzo por la calle, o del taxista que me lleva a casa. No entiendo por qué me tengo que despedir siempre de mis amigas diciéndoles “avísame cuando llegues a casa” en vez de un simple “hasta mañana”. No entiendo por qué debo apretar los puños y apurar el paso cada vez que algún imbécil me dice algo por la calle, porque si contesto pueden ser mis últimas palabras. No entiendo por qué sigue pasando esto. Y que se siga diciendo que la solución es ir siempre acompañada, bien tapadita y si eso mejor quédate en casita y así ya no te pasa nada. Porque por si fuese poco, nunca serás la víctima, si no la culpable de tu propia desgracia.
Ojalá en 365 días podamos decir que este 2018 todas volvimos a casa sin miedo. 
D.E.P. Diana Quer

domingo, 24 de diciembre de 2017

Carta de una Pirata

Hoy te escribo porque decirte todo esto sería romper un silencio que rompería todos tus cimientos, dejándote desprovisto de muros y escudos, haciéndote desear desaparecer. Conozco tus miedos y no quiero ser el motivo de ellos. Por eso, esta carta, no será más que un burdo intento de que las palabras no se las lleve el viento, si no que sea éste quien te traiga de vuelta con él. 
Primero, antes de nada, querría presentarme bien. Soy aquella a la que llaman Pirata aunque ninguno sabe bien el por qué. Mis tesoros no son de oro. No he navegado por aguas profundas, aunque si me he ahogado una y otra vez. No soy la más valiente, aunque he luchado contra la muerte. He sobrevivido a cientos de batallas, y ahora las cicatrices forman parte de mi ser.  ¿Tengo miedo? ¿A caso no es imposible no temer?
No te pido que te subas a un navío conmigo, no te pido que elijas destino. No te exijo nada que tu no quieras hacer. Pero si me preguntas qué intento, la respuesta es simple. Un pirata busca tesoros para conquistar, y yo al conocerte marqué una cruz en tu pecho, el mayor tesoro está ahí adentro. 
Sé que piensas que ya nadie es de fiar, sé que piensas que solo en ti mismo puedes confiar. Sé que te han arrojado a los tiburones y que, para sobrevivir, quisiste convertirte en uno de ellos. Sé que te has dado por vencido, por perdido. Pero también sé, que si me dejas, yo te voy encontrar. 


miércoles, 13 de diciembre de 2017

Diciembre

Diciembre... El mes de los recuerdos. Recuerdos de un año que está por terminar.  De aquellos momentos que te hicieron reír o llorar, de aquellas personas que te acompañaron cuando todo iba bien, pero también cuando todo iba mal. Recuerdos de los que se alejaron, o de aquellos que ya no están...
Pero Diciembre también es el mes de los sueños, del futuro que vendrá, de las sorpresas que el nuevo año nos deparará. De los deseos que pedimos con cada campanada la última noche antes de volver a empezar.  Diciembre es el principio y también el final. 



martes, 28 de noviembre de 2017

Soy

No me pidas que me vaya porque yo no soy de las que huyen cuando todo se complica. Soy de las que luchan por conseguir hacer posibles los imposibles. Soy de las que arriesgan sin temor.  Soy de las que afirman que todo tiene solución. Soy de las que buscan sonrisas aún cuando la mía se perdió. Soy de las que se quedan aunque eso signifique mi perdición. Así que no, no me pidas que me vaya, porque nunca fue una opción.

domingo, 12 de noviembre de 2017

Carta de una aprendiz

Enséñame a caminar despacio, a bailar lento y aminorar el paso (de mis latidos). Enséñame a ser paciente, a esperar, y no desesperar, cuando el camino se me haga eterno. Enséñame a encontrar la magia en los pequeños gestos, a sacar la niña que llevo dentro. Enséñame a afrontar mis miedos, a querer todos y cada uno de mis defectos. Enséñame a buscarte porque cuando te encuentre, seré yo quien te enseñe todo esto.

martes, 7 de noviembre de 2017

Vivir

Llega un momento de tu vida que entiendes que arriesgarse a sufrir no es más que, simplemente, vivir.
Tenemos tanto miedo a que nuestro corazón se llene de heridas que olvidamos que, pese a tener mil y una cicatrices, no dejará de latir. Olvidamos que el corazón nos pide riesgos. Momentos de esos que lo aceleran tanto que semeja salir del pecho. Momentos que, entre sístole y diástole, se produce un pequeño silencio, un parón. Momentos en los que latir, no es su única función. 
Nunca me he considerado muy valiente, pero si por algo merece la pena serlo, es por ti... es por mi. Porque cuando mi corazón suspire su último aliento, sabré que cerraré los ojos sabiendo lo que es realmente vivir. 

sábado, 4 de noviembre de 2017

Quizás

Pregunto, no se a quién, esperando una respuesta que quizás ni tú podrías resolver. Siempre tuve esa manía de querer resolver el puzle incluso aunque falten piezas. Siempre he tenido muy poca paciencia en esto de vivir sin saber las respuestas. Y, entre tanta duda, intento encontrar una señal, una pista que me indique que quizás esta vez mis miedos no se hagan realidad. Quizás... - Me digo. - Quizás esta vez mis sueños ocupen ese lugar. Quizás sean ellos los que se conviertan en realidad... 

lunes, 23 de octubre de 2017

Corazón suicida

Soy de andares lentos pero el corazón me palpita demasiado rápido. Le pido que frene, que bombee más despacio y, entre risas y lágrimas, me responde que no sabe como aminorar el paso. Cada vez acelera más, se ciega y ya no hay marcha atrás. Los golpes son inevitables. Las heridas se convierten en cicatrices al instante. “¡Frena!” - le grito una y otra vez. Pero ya no es a mi a quien escucha. Se precipita al vacío, sin sentido(s), con tan solo el deseo de alcanzar cuanto antes su destino. Pero nunca llega. Y en mitad de la carrera un muro le espera. Se golpea y me mira aturdido. “¿Que ha pasado?”- me pregunta. - “¿Ya se ha terminado?”. Y yo, curando sus numerosas heridas, le respondo: “No, corazón, aún no había comenzado”. 

domingo, 22 de octubre de 2017

Deseos

Ya no recuerdo cómo utilizar esas metáforas en las que me ocultaba. Ahora mis palabras quieren permanecer calladas. Se aferran a la punta de mi lengua y, aunque no dejan de resonar una y otra vez en mi cabeza, mi boca sigue quieta. 
“¿De que tienes miedo?” - me pregunto. - Quizás sea como cuando dices tu deseo en voz alta y tienes miedo de que no se haga realidad. Y permaneces callada, repitiéndolo una y otra vez en tu mente. Cerrando tus ojos bien fuerte, esperando que al abrirlos el cielo te envie un guiño como diciendo: “Te he escuchado y lo conseguirás.” 
Y así estoy yo ahora, esperando esa señal que me diga que, aunque lo grite a los cuatro vientos, esto se hará realidad.  

lunes, 2 de octubre de 2017

Heartbeat stop

Cremallera en la boca. Cierre automático en el corazón. Ilusiones en busca y captura. Esperanza muerta sin posibilidad de resurrección. Una historia que comienza y termina donde empezó. Una huella que se convierte en cicatriz que jamás cesa de causar dolor. Una chica que sonríe pero que ya no cree en el amor.

domingo, 24 de septiembre de 2017

Viva

Me quedé en silencio escuchando el sonido en mi pecho con atención... Pum, Pum... Estaba viva... Pum, Pum... Estaba a salvo... Pum, Pum.... Estaba... Estaba llorando. 
En un instante había podido comprobar como era literalmente perder el control de tu vida. Y no había sido como en las películas. No había visto un vídeo sobre los momentos importantes de mi vida. Solo había sentido miedo, el corazón acelerándose en mi pecho, mis manos temblorosas agarrándose con fuerza para no salir despedida. Y después silencio. El más frío y ensordecedor silencio. 
En aquel momento me di cuenta de lo efímera que podía ser la vida. Me sentí indefensa y pequeña.
Ahora entiendo eso que dicen de "he vuelto a nacer". Ese día volví a ser una niña. Solo quería abrazos, sentirme protegida. Solo quería besos, son-risas y alegría. No quería volver a perder el tiempo. Quería el control de mi vida. Quería gritar que hoy seguía viva. 

viernes, 15 de septiembre de 2017

Sonrío

Sonrío. Lo niego. Sonrío. Me miento...
Mi sensatez me recuerda que no debo dejar que nadie sepa lo que siento.
Intento ocultarlo pero... ¿Cuánto tiempo?
Hoy ni yo me entiendo. Estoy confusa. ¿Será otro nuevo comienzo?
Debería alejarme. Debería hacer caso a la razón. Debería esconder mi corazón...
"¿Cuánto tardarás en volver a llorar?". Mi cabeza me recuerda que siempre ha salido mal. ¿Por qué contigo eso iba a cambiar?
Tengo miedo... Pero sonrío, (lo) siento. 

martes, 1 de agosto de 2017

028

Tu mismo lo dijiste una vez... "Volverán a hacerte daño, volverán a romperte el corazón".
Te di la razón.

Después de un par de sonrisas, olvidé esa conversación.
Me mentí. 
Quise creer que mi mala suerte había acabado en el momento que te conocí. 

Y aquí estoy de nuevo, recordando esas palabras. Esta vez si que me las creo.

viernes, 28 de julio de 2017

Perdida

Ya no sé si realmente es cuestión de suerte o de que, en esto de sentir, mi corazón ha decidido buscar la muerte. Una y otra vez. 
Muchas veces me pregunto si en el futuro veré la moraleja después de tanto cuento. Si el error será mío o nuestro. 
Quizás acierte en encontrar lo incorrecto, en buscar encajar una pieza que todos ven que no forma parte del mismo lienzo. Todos menos yo.
Quizás sea una causa perdida, y por eso hoy no encuentro la salida, sin ti.

sábado, 13 de mayo de 2017

Silencio

Silencio. Es todo lo que me queda. Ese frío y ensordecedor silencio. No hay palabras, no hay risas, no hay llantos. Solo un vacío infinito que ocupa cada rincón de mi mente. Lucho por permanecer cuerda, lucho por seguir despierta. Espero una palabra de alguien que me entienda. Pero nunca llega. Hace algún tiempo, abracé el silencio y empecé a formar parte de él. Abandoné las palabras hacia aquellos que solo escuchaban sin entender. Me enfadé. Creí que volviéndome yo muda, ellos y ellas volverían a oír. No fue así. Ante la derrota, continué y expresé con fuerza todo mi tormento, grité no con la boca si no desde dentro. Y aquí estoy de nuevo, muda ante el silencio. Esta vez no es mío. Esta vez es nuestro.

lunes, 1 de mayo de 2017

Déjà vu

Duele aunque no me mata. Ya son muchas las flechas clavadas desgarrándome el alma. Son muchas las heridas curadas dejando cicatrices que nunca serán olvidadas. Duele aunque no mata. Deja un dulce sabor amargo. Una sonrisa cargada de lágrimas. Unos ojos que gritan pese a que nunca serán escuchados. Duele aunque no mata. Supongo que es mejor sentir dolor a no sentir nada.

martes, 28 de marzo de 2017

Necesito

Necesito una prueba de que es real, de que al despertar todo seguirá igual. Necesito saber que no es producto de mi imaginación, que no desaparecerá sin decir adiós. 
Necesito que me ayudes a creer que es posible encontrar la felicidad, sin ser tan solo un pequeño destello fugaz.
Necesito volver a creer, ser la niña que no dejó escapar su Peter Pan, la que gritaba que todo se puede lograr... la que no conocía el dolor que supone empezar a amar.

domingo, 19 de marzo de 2017

Miedos del corazón

Odio la sensación de tener miedo a perder a alguien. Odio esa voz en mi cabeza que me repite que se marchará tal como llegó, sin avisar. Odio los nervios que recorren mi cuerpo cada vez que miro el móvil esperando un mensaje que no llega. Odio sentirme tan frágil, tan pequeña, tan absurda. Cada latido de mi corazón golpea con más fuerza cada minuto que pasa. Mi cabeza da vueltas entre tanta discusión. Una parte de mi confía en ti, la otra se limita a repetir que la misma historia de siempre volverá a ocurrir. Ya no sé qué hacer, qué pensar. 
Es absurdo, sé que mañana volverás. Sin embargo, hoy me persiguen mis miedos y en la oscuridad, mi corazón, vuelve a temblar.

jueves, 9 de marzo de 2017

Sin retorno

En el momento que menos lo esperaba, levanté la mirada y te vi allí. Una sonrisa que contagiaba y unos ojos que atrapaban el alma. Quizás fueron las copas de más las que me hicieron olvidarme de todo y no pensar en que podría pasar si me dejaba llevar. 
Antes de conocerte estaba convencida de que no quería dejar entrar a nadie en mi vida. Pero aquel día algo cambió en mi interior. La rutina dejó de ser aburrida. Con cada mensaje aparecía una sonrisa. En cada canción encontraba un pedazo de esa noche que pasamos los dos... Entonces nos volvimos a encontrar y lo supe, ya no había vuelta atrás.

sábado, 11 de febrero de 2017

No leerás esto

Hace tiempo que no escribo. He intentando ahogar las palabras y de lo único que me ha servido fue para ahogarme entre lágrimas. Siempre he sido una chica sensible pero sin embargo nunca he aprendido a llorar. Odio que me vean llorar, por eso lo reprimo hasta que no aguanto más. Estos últimos años han ido dejando una huella tras otra en mi interior, quisiera pensar que las buenas tienen mas valor pero sé que no. No podría describir como me he sentido en cada momento, porque lo cierto es que, con el tiempo, fui entendiendo que me había afectado más de lo que pretendo aparentar. Sin duda, el sentimiento que más me angustia y me persigue es la soledad. Dicen que el ser humano necesita formar parte de una "tribu", de un grupo en el que encajar... y yo siento que desentono en cualquier lugar. No es que sea más especial que los demás, simplemente no me siento igual. No comparto los mismos pensamientos, y al final, eso hace que en muchos aspectos pocas personas lleguen a entenderme. Hace algún tiempo pensaba que tenia un montón de amigos/as y que mi familia siempre iba estar ahí. Esperaba conocer a mi verdadero amor y ser feliz. Ahora sé que amigos de verdad no hay mas que uno o dos con mucha suerte, que los otros vienen y van, porque al final le das igual. Ahora sé que la familia no siempre esta ahí, por suerte los únicos incondicionales son mis padres y gracias a ellos consigo sonreír. Se que hay mucha gente mas que me quiere y a la que yo quiero con toda mi alma, pero es diferente. Con respecto al amor supongo que no he perdido del todo la esperanza... pero tengo mas miedo del que quiero admitir. No quiero quedarme sola. No quiero volver a sufrir. No quiero volver a sentirme vulnerable o convertirme en aquello que tanto me hizo sufrir. 
Si tuviese que explicar como me siento creo que no sabría que decir. A ratos estoy feliz, pero la gran mayoría tengo que esforzarme por sonreír. Hay demasiadas lagrimas aguardando en mi interior. Demasiada rabia deseando salir al exterior. 
Se que nadie leerá esto, quizás nunca llegue a publicarlo. Quizás aunque lo haga no significará nada. Al fin y al cabo, no creo que sirva de nada que sepan como me siento. Cada uno se preocupa de si mismo, hoy en día la empatía ha muerto.

sábado, 12 de noviembre de 2016

Alis volat propriis

Cuando nadie crea en ti, confía en ti misma. Cuando nadie te diga que te quiere, repítetelo cada noche antes de dormir. Cuando sientas que nadie te entiende, piensa que solo tu tendrás la suerte de conocerte. Si nadie quiere caminar contigo, vuela con tus propias alas hacia tu destino.
Lo difícil no es estar sola, lo difícil es darte cuenta de que por mucha gente que halla a tu alrededor, puedes sentirte sola. 
Siempre he dicho temer a la muerte pero ahora que conozco el silencio de la soledad, lo que más temo es no ser capaz de acostumbrarme a ella.

lunes, 7 de noviembre de 2016

Silencio

No recuerdo vacío de palabras tan largo entre mis labios. El silencio se ha convertido en la mejor poesía jamás escrita. El silencio en las numerosas noches en vela, arropada bajo las mantas deseando que el tiempo se detenga para no tener que salir de ellas y enfrentarme a la realidad. El silencio cuando camino por las mismas calles, con la cabeza al frente pero echando la vista atrás hacia aquellos momentos en los que sonreía de verdad. Hoy ya no queda nada de la que era ayer. Hoy mis letras escapan del papel, pues saben que ya nadie las volverá a ver.

martes, 4 de octubre de 2016

Culpable(s)

¿Hasta que punto hay que perdonar a la gente que quieres? ¿Hasta que punto hay que guardar como te sientes? ¿Dónde está el límite de daños que puedes aguantar? ¿Cuál es el límite entre ser bueno o tonto? A veces pienso que el problema está en mi, que espero demasiado y por eso hay tantas decepciones y enfados. Otras veces creo que es la sociedad, que entre tanta tecnología hemos olvidado el valor de un "baja, estoy esperándote en el portal". Otras pienso que es culpa de los demás, que no me valoran o les doy igual. Y en algunos momentos culpo a Dios, al destino, al Karma o a cualquiera que halla decido que este fuese mi camino. Supongo que todos tenemos una parte de culpa que debemos asimilar, pero la realidad es que cada vez abrazamos más la soledad.
Cuando era pequeña creía que nada tenía final, creía que mis amigos, mis seres queridos caminarían juntos conmigo hasta el final. Pasaron los años y aparecieron los llantos, la primera gran decepción.
Alguién cercano te hace daño y eso te cambió. Aprendes que hay gente que miente más que habla, que manipula para sentirse superior. Aprendes que debes medir tus palabras y que ante todo no debes olvidar quien es tu "yo". Primera lección superada. Entonces llega lo peor, pierdes a alguien a quien querías y esto no tiene solución. Se fué, ya nunca volverá. No volverás oir su risa, no volverás a abrazarla jamás. Crees que eso no lo superarás. Aprendes que la vida es corta y que no la hay que desaprovechar. Segunda lección. Pasan los años, parece que todo va a mejor, pero es época de cambios a tu alrededor. Tus amigas ya no son tan cercanas, te sientes incomprendida entre un montón de gente que antes creías que conocías. Cada uno vuela en su propia dirección. Aprendes que debes volar con tus propias alas aunque eso signifique viajar en contra de tu bandada. Entre tanto llega el primer gran amor. Crees en un príncipe azul que cabalga hacia tu salvación, pero cuando llegas a la cima de la torre, te apuñala y te tira por el balcón. El primer corazón roto, la segunda gran decepción. Aprendes que las apariencias engañan, que quizás besar sapos sea tu mejor opción. Comienzan las juergas, las noches de diversión pero cuando llegas a tu cama todo tu mundo se desmorona. Es entonces cuando te preguntas ... ¿Quién tiene la culpa de este dolor? ¿Cuál es la solución?

viernes, 30 de septiembre de 2016

Bajo la máscara

Quizás nunca llegues a leer esto. Y quizás aunque lo leas no pensarás que va dirigido a ti. 
Me conociste cuando no me costaba sonreír, cuando veía la luz incluso en las noches más oscuras, cuando hablaba de todo aquello que me hacía sentir viva. Y por circunstancias de la vida, todo eso cambió. Preferiste fingir no ver que yo había tomado otra salida. Querías creer que seguía siendo tan yo, tan mía... pero yo ya no era la misma. Al principio me mostré tal y como me sentía, entonces fue cuando me sentí más sola, más incomprendida. ¿Que no era capaz de sonreír? "No te preocupes, el tiempo todo lo cura". ¿Que no me apetece salir de casa ni de noche ni de día? "Animo chica, así es la vida". Palabras vacías puesto que lo único que yo quería es que me abrazases y me dijeses que estarías a mi lado cada día. Pero no fue así y me sentí culpable por tener que pedirte que estuvieses junto a mi. Y peor me sentí, cuando a pesar de haberlo pedido no estuviste aquí. Ahí mi pequeño mundo hizo "clic". Me puse una mascara de hierro y un corazón de hielo. Me obligué a fingir que era feliz. Salí de fiesta, bebí, bailé, reí ... y al llegar a casa lloré... Nunca le dije a nadie como realmente me sentía. Y con el paso del tiempo me dijiste que había cambiado, que ya no era la misma, que te había decepcionado. Y una vez más en la soledad de mi cuarto dije todo lo que nunca te diría. Porque ya no era capaz de expresar un solo pensamiento de como me sentía, porque había creado un personaje que se apoderaba poco a poco de mi vida. Alguien que era feliz y siempre sonreía. Alguien que ya no compartía lo que pasaba en su vida. Y ese alguien te había decepcionado, no yo. Yo seguía tras la máscara siendo la misma. 
Con el tiempo recuperé las fuerzas y poco a poco empecé a mostrar atisbos de mi verdadero rostro, sin ocultar las cicatrices que aún dolían al tocar. Sin embargo, ya no me sentía cómoda con mi propia piel, no me reconocía en los espejos, ya no sentía que ese reflejo me pertenecía. En ese momento me di de cuenta que nunca volvería a ser la misma.

miércoles, 21 de septiembre de 2016

En lo más profundo

El silencio puede ser un grito que se ha quedado enredado en el nudo de tu garganta. Una sonrisa puede ocultar los dientes rotos tras partirse la boca intentando sonreír. A veces las capas de maquillaje no ocultan los defectos, si no las numerosas cicatrices de heridas que aun no has conseguido curar. 
Hemos aprendido a mirar la superficie sin fijarnos en que se oculta en lo más profundo, en la oscuridad. Hemos dejado de buscar tesoros conformándonos con una capa exterior de oro sin valor alguno. Hemos creado una sociedad en la que es más importante aparentar que ser real. Y de esto tenemos la culpa todos. Cuando te sientas solo entre un montón de gente, cuando sientas que nadie te entiende... Piensa en todas esas veces que no le has dado la oportunidad a alguien de expresarse tal y como es, cuando etiquetaste con un adjetivo despectivo a esa persona que solo intentaba agradar, cuando te reíste de alguien por el simple echo de ser valiente y demostrar que pensaba diferente a los demás.
Cosechamos lo que sembramos... No lo olvidéis jamás.


martes, 6 de septiembre de 2016

Aquel que vuela

No es más libre el que vive en el suelo sin cadenas que aquel que, aún a pesar de ellas, vuela. 
Aquel que aprecia cada segundo de libertad, que se sube a la montaña más alta y sin miedo se lanza a volar. Aquel que disfruta en cada momento y en cada lugar. Aquel que no se pone límites si no metas que alcanzar. Aquel que aún teniendo los pies en el suelo... jamás deja de soñar.

jueves, 1 de septiembre de 2016

En mis pies

Escribiría hasta que me sangraran los dedos si supiese que eso va a cambiar el hecho de que por mucho que te expliques, al final, nadie te va entender. Cada uno de nosotros atrapados en nuestro propio mundo, sin ser capaces de mirar a través de los ojos de otro, de ponerse en su piel o de utilizar más de dos segundos unos zapatos que no son de tu talla. Nos acomodamos en nuestras propias ropas, creyendo que son muy nuestras, cuando en realidad no son más que copias de otras copias. Y poco a poco, nos perdemos entre tanta superficialidad que te arrastra, en realidad, hasta lo más profundo, dejando en el olvido quienes somos. 

sábado, 13 de agosto de 2016

Ciudad en ruinas

Parecían las mismas calles, nadie entendía como ahora la habían declarado ciudad en ruínas. Recordaban la alegría que desprendía, su manera particular de envolverte de forma que quisieses pasar en ella toda tu vida. Y parecía que nada había cambiado, seguía siendo la misma, tan única, tan distinta. Pero lo que ellos no sabían es que bajo esas calles, numerosas ratas habían dejado cicatrices imposibles de curar. No sabían que los gritos de silencio habían roto las ventanas de todos los edificios que ya nadie habitaba. No sabían que los culpables de su propia pérdida eran ellos, pues cuando con el invierno las tormentas se acercaron nadie había estado ahí para cuidarla y evitar el estrago.

jueves, 11 de agosto de 2016

Mi maldición pirata

Ni velas ni banderas, huiste a remo y te adentraste en las tinieblas. Pero solo un posible final aventuran los marineros cobardes, esos que disparan cañones cuando desconocen que tienen delante.
Y cuando un día tu barco naufrague entre las aguas negras, cuando seas el cebo de tiburones y sirenas, cuando tu vida yazca inerte en las profundidades del triángulo de la muerte, recuerda que tan solo un buen pirata sabe como regresar de la muerte. Yo ya habré vuelto.

miércoles, 3 de agosto de 2016

Quiero

Y supongo que entre tanto verso me sentí poeta y quise escribirte sin comprender que contigo me sobran las palabras y me faltan besos. Asi que dime como escribir en tus labios, cuando los mios estan sellados. Dime como dejar huella en tu corazón que en la piel cualquiera puede arañar. Pero yo no quiero ser cualquiera... Quiero ser la que con solo una mirada te haga temblar, con la que desees despertar cada mañana y acostarte cada noche hasta no poder más. Quiero curarte las heridas con risas y alegrías. Quiero ser tus alas de libertad, quiero ser tan mía como tuya. Quiero ser todo y más.

martes, 26 de julio de 2016

Volar

Con el tiempo aprendes a confiar de nuevo, pero siempre con miedo. Miedo de que te vuelvan a tomar el pelo, que alcances el vuelo y que antes de llegar al cielo tus alas desaparezcan sin más. Miedo de que vuelvan las lágrimas, que inunden tus sábanas y que te ahogen una y otra noche como en una pesadilla de la que no puedes despertar. 
Por eso ahora que, pese al miedo, me lanzo por el precipicio de nuevo y te pido que no me dejes volver a caer y me permitas volar. Contigo, hacia cualquier lugar.

jueves, 7 de julio de 2016

Autopista sin salidas

A cincuenta por una autopista sin salidas. Viajas lento pero sin detenerte ni un segundo, no pierdes el tiempo. 
Tus palabras,  mi gasolina. Me das fuerza, me das vida.
Y aunque yo soy más de acelerar y quemar rueda... Comienzo a bajar mi velocidad para que, en algún momento del trayecto, me puedas alcanzar. 
Quizás, pese a no compartir el punto de partida, juntos construyamos un destino en el que disfrutar. Sin correr. Sin temer a que, al final de la carretera, encontremos nuestro trágico final.

martes, 14 de junio de 2016

Miedo

Yo, que me refugio en mis metáforas,  en barcos que se hunden y naufragan, en ciudades en ruinas o en llamas... Yo,  exijo que tengan las cosas claras.
Tengo tanto miedo al futuro que necesito analizar cada paso antes de avanzar,  temiendo que si me despisto acabe pisando la mierda que otros no se han molestado en limpiar. Y al final descubro que aún creyéndome libre, el miedo me ata sin dejarme escapar.  Soy como un pajarillo nacido en cautividad,  no conozco mundo fuera de mi jaula y me convenzo de que de no hay mejor lugar.
Y entonces una noche lo ves todo con claridad,  eres dueño de tus miedos y solo tú los puedes confrontar.

domingo, 29 de mayo de 2016

Siente, pero en silencio

En mi mente golpean las palabras que jamás escucharás,  los miedos silenciosos que te atrapan en la oscuridad, los fuertes sentimientos que te impiden respirar y a la vez... te dan la vida. La tristeza, el miedo, la alegría, el amor... Palabras que nadie es capaz de expresar igual que los demás. Cada sentimiento es único,  te pertenece, es tuyo...  O quizás de alguien más.
Cómo explicar que aquello que te acelera el corazón,  que te libera la mente o te causa dolor es provocado por alguien quien desconoce ser la razón de tu inspiración, de tus sonrisas, de tus lágrimas, de tu insomnio,  de tus sueños, de tu pasión. Cómo te sentirías si fueses la musa de mi lienzo,  la letra de mis canciones,  el protagonista de mi cuento, o el secreto oculto en este texto.
Soy la suma de mis actos,  de mis deseos,  de mis experiencias,  de mis pensamientos... Pero también soy la suma de todo lo que me rodea,  mi gente,  mi tierra... Sin embargo, nada de esto aturde mis pensamientos, nada es la esencia de mis textos,  excepto tú.  Tú eres quien da vida a mi imaginación,  quien me permite expresar aquello que siento,  quien me hace volar y rozar el cielo.  Porque eres ese verso atrapado en los labios de alguien a quien solo le han permitido besar ya que, hoy en día, hablar de sentimientos asusta mucho más.

jueves, 26 de mayo de 2016

Mis Batallas

Me impacienta no saber,  siempre tratando de conocer todo lo que mis ojos no pueden ver. Tengo miedo de que mis dudas se hagan realidad. Tengo miedo de luchar a oscuras, sin saber a lo que me enfrento,  sin saber si es lo correcto. Intento librar dos batallas,  una en mi interior contra mis fantasmas y otra en el exterior contra aquello que nos separa.

domingo, 22 de mayo de 2016

Otro adios

Entra en tu vida de repente, la pone patas arriba y después se va sin decir adiós. Estoy harta de esta sensación,  del vacío del precipicio, del silencio del olvido. No quiero sufrir más, voy de golpe en golpe, de decepción en decepción. Mis ojos ya no lloran porque se han acostumbrado al dolor.

miércoles, 18 de mayo de 2016

Aprendí

De mi pasado aprendí que para ser feliz no necesitas que un príncipe que luche por ti.  Lo único que necesitas es quererte a ti mismo, valorar tus principios, poner tus propios límites y luchar por conseguir tu destino,  el cual solo depende de ti mismo. De mi pasado aprendí que el amor es ciego, que nubla tu juicio poniéndote al borde de un precipicio.  Aprendí a tener los pies en el suelo, y la vista siempre en el cielo.  Tratando de conseguir mis metas, pero sin olvidarme de quien soy y de donde vengo. De mi pasado aprendí a superar lo inesperado, a perdonar a quien no merece ser perdonado,  porque el odio solo a mi me hacía daño. De mi pasado aprendí a quien quiero a mi lado y que seguramente sin ellos jamás habría avanzado. De mi pasado aprendí a descubrirme de nuevo,  a enfrentar alguno de mis miedos, a levantarme pese a sentir que ya no puedo.  
Yo, como todos nosotros,  he cometido muchos errores,  pero todos ellos me han convertido en quien soy hoy.  Tengo claro cuales son mis defectos,  que son cientos.  Pero también sé que soy mas que eso.  Y sé que aunque muchas veces me pueden los miedos, no debo aferrarme a ellos. Ahora entiendo que lo que más temo es sentir que estoy luchando contra el viento. Trato de dejarme llevar y al mismo tiempo me retengo. Quiero controlar todo a mi alrededor,  y fracaso porque soy humana,  jamás tendré todo el control. Quiero saber que será de mi mañana,  si hay un mañana. Quiero saber que me depara el futuro,  y la única forma es viviendo el presente. Me aferraba a los fantasmas del pasado y a los susurros de un futuro cercano, cuando lo único que siempre he necesitado es vivir este presente. Aquí. Ahora. Aprovechar cada momento para hacer lo que quiero,  para buscar mi propia felicidad, no en alguién,  quizás si con alguién, pero sobretodo en mi. En lo que hago,  en lo que siento,  en lo que sueño. Porque solo yo puedo definir quien soy.  Porque solo yo entiendo todo por lo que he pasado, todo lo que me ha llevado hasta este preciso instante. Y todo lo que me ha cambiado. 
A lo largo de mi vida muchas personas han pasado arrasando con todo hacia la puerta de salida. Dejándome llorando entre el caos y las ruinas. Sin embargo,  otras se han quedado y poco a poco se han convertido en una parte imprescindible de mi. Jamás sabré con certeza si las personas que están hoy a mi lado me acompañarán en mi viaje hacia un futuro lejano, pero si algo sé es que yo lucharé para que no se vayan,  porque ellos son mi fuerza en las batallas.  Porque ellos son la parte de mi que no quiero que cambie,  que quiero que permanezca estable. Asi que si hoy eres uno de los que me hacen afortunada,  te pido que dejes la puerta cerrada,  que no huyas porque siempre lucharé por ti.  Por mi. Sin importar los problemas que nos atañan.

lunes, 16 de mayo de 2016

No te rindas

Hay personas que, en cuestión de minutos o horas,  te demuestran que siempre van estar ahí.  Hay personas que en poco tiempo lo saben todo de ti. Y cuando alguien comparte tus mismos miedos, tus alegrías y tus duelos, esa persona se convierte en una parte de ti. 
Es injusto ver como el mundo golpea a quien resurge entre las cenizas del fuego eterno,  es injusto ver como sus propias lágrimas la ahogan dejándola con un último aliento. Pero si hay algo bueno y cierto de que pase todo esto, es que de entre los escombros puede renacer más fuerte y más viva de lo que ha sido siempre. Y sabes que será así, que aunque hoy se encuentre el día gris un día volverá ver el sol salir.  Y si,  esto te lo digo a ti,  quien en poco tiempo me ha demostrado que quien quiere siempre está ahí, a tu lado. Así que no pienses ni por un segundo que estarás sola,  porque yo será esa voz en tu cabeza que nunca te abandona.  Esa voz que grita que saldrás adelante.  Esa voz que dice que tienes todo un mundo a tu alcance. Esa voz que te recuerda que aún te queda mucha vida por delante. No te rindas. No dejes que nadie te gane este combate.

jueves, 12 de mayo de 2016

Mi Vida Pirata 3

Hace tiempo que en mi navío surco mares y océanos sin dirección. Hemos atravesado tormentas de aguas negras, noches de tornados, de vientos huracanados, de nubes que precipitan lágrimas de almas en pena. Hace tiempo que no vemos salir el sol, que nos ahogamos entre las grandes olas de nuestros miedos, que nos dejamos hundir al estar atados a nuestros oscuros recuerdos. Hace tiempo que soy capitán solitario de un barco demasiado grande, demasiado frío, demasiado vacío, que alberga los fantasmas de aquellos que se fueron, en busca de otro destino. Nuestra bandera negra ha caído, ya no quedan enemigos contra los que luchar, puesto que luchar contra uno mismo es una batalla difícil de realizar. Sin embargo, después de mucho navegar, de hundirme e intentar respirar, he avistado tierra y como buen pirata he decidido que la voy a conquistar. En su corazón marcaré una "x" y ahí enterraré mi mayor tesoro, el cual protegeré cueste lo que cueste, aunque tenga que enfrentarme a la mas dolorosa de las muertes.

miércoles, 4 de mayo de 2016

Quizás

Un día más, un día nuevo. Me despierto, y con los ojos entreabiertos compruebo mi móvil, sonrío, ahí estás tú atrapándome en un suspiro... y yo a ti entre mis versos. "Buenos días" , si que lo son, pienso. Antes me despertaba y solía quedarme mirando a la nada, deseando seguir durmiendo porque los sueños eran mi mejor momento. Ahora la realidad es la mejor historia, una historia que nadie quiere terminar, porque cada capítulo mejora un poco más. Sigue habiendo miedos, sigue habiendo malos momentos, pero entre tanta oscuridad, una voz se alza para gritar: BASTA YA. Y pensar que yo quería ser la protagonista de otro cuento...
Me he lastimado una y otra vez, sin embargo eso no me ha conseguido detener. Quizás este tan solo sea un capítulo más, de un libro cuyo final me haga llorar. O quizás, sea la historia más bonita que jamás vaya a escuchar, porque esta vez, no exista un final.

viernes, 29 de abril de 2016

Pesadilla n°003

Era cuestión de tiempo que pasase esto,  que me sintiese así de nuevo,  echa polvo y cubierta de los escombros que cimentaban mis miedos. Al final siempre acabo por los suelos y eso es a lo que más temo.

miércoles, 27 de abril de 2016

Volar

Como voy a volar si espero la caída...  Caminando por la cuerda floja,  temiendo resbalar como tantas otras veces,  temiendo el doloroso final aún estando en la linea de salida. 
Me he acostumbrado a que todo salga mal, o que  simplemente no salga...  Y ahora que  el viento parece cambiar,  que me empuja suavemente, que me hace volar... Mis miedos me atan a la tierra,  porque los numerosos recuerdos se han convertido en pesadas cadenas. 
Y sueño con el día en el que me sienta libre,  en el que salte al vacío sin echar la vista atrás, en el que pueda al fin volar sin temer la altura a la que me haces llegar.

viernes, 8 de abril de 2016

Nadie

Nadie conoce los fantasmas que acarrea cada cuerpo,  nadie sabe las cicatrices que te hicieron llorar, las que aún siguen abiertas o las que has conseguido cerrar. Nadie debe decirte con que tienes que soñar,  nadie debe frenarte en el camino hacia tus metas. Nadie puede ponerte límites, barrotes que encierren tus deseos. Nadie debe enterrar tus ganas de luchar, porque solo de ti depende luchar hasta ganar.

sábado, 26 de marzo de 2016

Atrapada en mi interior

Como cada noche desde hace ya dos años,  cierro los ojos y contemplo el cielo.  Que pequeña me siento.  Me pregunto por qué todo ha cambiado y entonces lo recuerdo,  yo he cambiado.  Intento caminar por las mismas calles buscando otra salida,  pero siempre me llevan al mismo lugar.  A las calles de una ciudad abarrotada de corazones en ruinas, de viejas almas atrapadas en campos de minas.  De personas enjauladas en sus propias mentiras.  Nuestra bandera es la cobardía, pero ya no ondea,  la tenemos escondida. Nos da vergüenza que el mundo vea que tenemos miedo, porque ya no queda artillería con la que luchar,  somos débiles pero no lo queremos demostrar.  Levantamos una fachada, un muro que nos separa del exterior,  pero que cuando llega la tormenta, no aguanta ni el primer chaparrón.
Cada día que pasa estoy más cansada, ya no me quedan fuerzas,  ya no me quedan ganas. En baules guardo los recuerdos de sonrisas olvidadas, de esperanzas truncadas, de páginas recortadas de libros sin cerrar. 
Cada noche estrellada,  cierro los ojos, abrazo a mi almohada y pienso que fue lo que cambió.  ¿Creo en la suerte? ¿En el destino? ¿En el karma? ¿Creo en Dios? ¿Quién tiene la culpa de tanto dolor? ¿Por qué yo? No hay respuestas, no hay solución.  Sin embargo mi cabeza da mil vueltas porque, en el fondo, mi yo guerrera nunca se rindió.  Ella cree que todo tiene una explicación,  ella cree que aún queda salvación.  Ella cree que aunque hoy todo sea oscuro, mañana saldrá el sol. 

sábado, 12 de marzo de 2016

Cruda Realidad

El problema empieza cuando todo lo que haces es negar, no va a pasar, no va a pasar... Y al final la realidad te alcanza, o mas bien te atropella. Y mientras yaces tirada en la carretera, el mundo sigue dando vueltas y con el poco humor que te queda le gritas "frena, que yo me bajo de esta tierra".

domingo, 6 de marzo de 2016

Mi Rendición

Y te das cuenta que llevas muchas primaveras en tus venas, que llevas muchas noches en vela porque ya ni los sueños te consiguen calmar. Escribes con sangre cada uno de tus miedos que te van quemando como el fuego pero desde el interior. Asumes que ya no queda nada, tan solo las cenizas que ahora ensucian tu corazón. Ardes, ardes cada noche cuando te ahogas en vasos de alcohol, por un segundo olvidas, pero a la mañana siguiente todo vuelve a ser lo de siempre, la realidad te golpea y ya no hay escapación. Lloras, gritas, te secas las lágrimas y vuelves a sonreír, aparentas ser feliz. Y cuando las tinieblas penetran en tu mente, te encierras, nadie debería verte así. No lo vas a permitir. Te has obligado a fingir que todo te resbala, te has forjado tu coraza para poder sobrevivir. Yo antes intentaba vivir... ¿Qué ha pasado? ¿Qué ha cambiado? ¿En que momento me rendí?

domingo, 21 de febrero de 2016

Despacio hacia el futuro

A veces solo necesitas abrir los ojos y darte cuenta de todo lo que tienes delante y de todo lo que queda por venir. Darte cuenta de que aunque aparentemente el día sea gris,  siempre habrá algo que le dará color y te hará feliz. 
A veces necesitas intentar averiguar quien eres,  que quieres de la vida y que quieres de ti.  Y quizás descubras que este es tu momento y que tan solo depende de ti. 
Es difícil bajar la marcha y no acelerar hasta el final, pero una vez que llegues ya no habrá más,  así que...  ¿Por qué no frenamos y empezamos a disfrutar? Al fin y al cabo, cuando todo esto haya terminado lo único que recordaremos son los momentos que nos llevaron hacia nuestro gran final. 

domingo, 14 de febrero de 2016

A la deriva

Todo cambia a tu alrededor,  todo, y tu mayor temor comienza a hacerse realidad.  Si das un paso atrás, quedarás en el pasado, atrapado en los recuerdos de un cuento ya acabado. Si das un paso adelante, tienes miedo, estás solo y no eres capaz de reconocer ni el suelo ni el cielo. Ya no puedes mantenerte firme,  equilibrado,  las cuerdas de tu mente atan la locura. Ya no eres capaz de soñar,  el niño que llevabas dentro ha decidido abandonar,  se ha acabado la aventura. ¿Y si me lanzo hacia el mañana?, ¿Quién me acompañará? La tripulación ha abandonado a su capitán, la nave ya no puede navegar y las negras aguas del oceáno la hunden hasta que ya no puede respirar.  Se ha acabado.  Este es tú final. 

martes, 9 de febrero de 2016

Déjame ir

Déjame ir. Ya no quiero sufrir más. Déjame ir. Me he cansado de luchar. Déjame ir. Y no digas nada porque ambos sabemos que no es verdad. Déjame ir. Yo también quiero ser libre de encontrar mi lugar. Déjame ir, pero cuando me vaya, créeme,  no volveré jamás.  
Y cuando eches la vista atrás,  espero que entiendas que a veces, por ciegos, perdemos la mejor oportunidad. 

viernes, 15 de enero de 2016

Buscando Primaveras

El tiempo no pasa, vuela. Hace dos noches era primavera y ahora todo lo que quedan son árboles talados desde la raíz. Y es que hay personas que llegan y cambian todo a tu alrededor, que de la noche a la mañana te hacen sentir flor. Pero un día deciden irse y todo lo que fuiste, todo lo que creías se convierte en un puto chiste que ya no tiene ningún valor. ¿Quién soy yo? Y... ¿Quién coño eras tú para hablar en nombre del amor, mentirme y tras irte dejar los escombros de lo que antes era un corazón? Y ... ¿Qué cojones es el amor? Ya nada tiene sentido, lo único que queda es el olvido de algo que nunca existió. Con tantas preguntas sobre si me quiere o no, la flor perdió todos sus pétalos y finalmente se marchitó. Tantas dudas, tanta traición... ¿Dónde queda la primavera?, ¿Cuándo va a terminar esta estación?. Es invierno y el frío quema, el sol que antes brillaba parece que jamás existió. Y ahora que todos duermen, la única que sueña soy yo...Quizá mañana el frío cese, quizá el sol vuelva a salir, quizá mi corazón se recupere, quizá hoy vuelva a sonreír.

domingo, 3 de enero de 2016

Hay amores

Hay amores que matan, hay amores que mueren. Hay amores que llegan tan solo para dejar huella. Hay amores que duelen,  hay otros que quitan las penas. Hay amores que vuelan. Hay amores que escapan y te dejan en tierra. 
Ven, mátame, envenéname, hazme llorar, déjame sin respirar. Ven, por favor, pero no te vuelvas a ir jamás. 

sábado, 2 de enero de 2016

Suerte

En que momento, en que lugar, mi alma desnuda creyó que la única solución era la locura, abandonarse a la suerte sabiendo que ésta juega a acertijos que ni la mejor mente comprende.
Tendrían que dibujarme un mapa que indicase los pasos a seguir para no perderme, para no perderte. Porque si hay algo que he aprendido de la suerte es que dure lo que dure es difícil que sea para siempre. Y yo, que te he proclamado a ti mi suerte, temo el día en el desaparezcas entre las huellas que has dejado en mi camino. Porque aunque unos vienen y otros se van, hay huellas imposibles de borrar. 

martes, 1 de diciembre de 2015

Magia

Nunca he sido partidaria de conocer el truco, me gustaba vivir con la ilusión de la magia, y como dicen ... Una vez descubierto el truco se acaba la magia. Sin embargo ahora sé que tras la magia incluso todo truco se vuelve especial. Ahora sé como se siente el mago cuando ve la fascinación en nuestros ojos, como cuando un niño cree que todo se puede lograr. 
Hace tiempo pensaba que tras conocer todos los trucos que la gente usaba, no me quedaría nada por descubrir. Pero me equivocaba, la única magia que realmente necesitaba es la que había en mí. Sin trucos. Sin fin.