Despedidas

É curioso como a través de coñecerte a ti, coñecínme a min mesma de xeitos que nin imaxinaba...

Sinto que fuches a persoa indicada, pero non para o que esperaba. Agora sei que non eres ese 'final feliz' que creía necesitar, pero aprendín que teño moito que vivir antes de chegar a ese final. Que o mellor non está na meta, senón no emocionante camiño que percorres desexando que non remate xamais. Agora sei que hai persoas que son pontes entre quen eras e quen queres ser, e eu hoxe estou algo máis preto de convertirme nesa mellor versión de min mesma porque porfín entendo que antes de todo e todes, estou eu. 

Non podo estar máis agradecida de terte coñecido, de cada momento vivido, breve pero cheo de ilusión, de cada medo que tiven que afrontar e de cada aprendizaxe que logrei asimilar xunto a ti. 

Adoitaba temer as despedidas, agora sei que moitas veces tes que aprender a desprenderte do que xa non pode aportarche nada máis para deixar paso ao que ven detrás.

Non eres o que necesito nin eu o son para ti, pero fuches a persoa necesaria para ensinarme que podo ser feliz.